Wetenschapper, politicus en schrijver Jan Terlouw (79) houdt zich niet met het leven na de dood bezig. Daar kun je volgens hem geen zinnig woord over zeggen. Hij maakt zich zelfs boos over de ‘dogmatische onzin’ die veel religies over een hiernamaals verkondigen. Herman Wegter in gesprek met een man die zijn ratio nooit uitschakelt.
Volgens Jan is de mens het enige dier dat zich bewust is van zijn eigen sterfelijkheid. Onze levensdrang maakt dat we willen geloven dat het leven verder gaat. Jan ziet de dood als een filosofische noodzakelijkheid. Als de dood niet zou bestaan, dan zou het leven stilstaan.
Het grote thema van zijn leven is verantwoordelijkheid. Die moeten we volgens hem allemaal dragen. Dat geldt ook voor het laatste moment. Jan is daarom voorstander van een wettelijke regeling die euthanasie, onder strenge bepalingen, mogelijk maakt.
Jan houdt zich ook niet bezig met zijn eigen afscheid. Het leven moet geleefd worden. ‘Je kunt ontzettend lang dood zijn, het leven nú, daar gaat het om.’
Wetenschapper, politicus en schrijver Jan Terlouw (79) houdt zich niet met het leven na de dood bezig. Daar kun je volgens hem geen zinnig woord over zeggen. Hij maakt zich zelfs boos over de ‘dogmatische onzin’ die veel religies over een hiernamaals verkondigen. Herman Wegter in gesprek met een man die zijn ratio nooit uitschakelt.
Volgens Jan is de mens het enige dier dat zich bewust is van zijn eigen sterfelijkheid. Onze levensdrang maakt dat we willen geloven dat het leven verder gaat. Jan ziet de dood als een filosofische noodzakelijkheid. Als de dood niet zou bestaan, dan zou het leven stilstaan.
Het grote thema van zijn leven is verantwoordelijkheid. Die moeten we volgens hem allemaal dragen. Dat geldt ook voor het laatste moment. Jan is daarom voorstander van een wettelijke regeling die euthanasie, onder strenge bepalingen, mogelijk maakt.
Jan houdt zich ook niet bezig met zijn eigen afscheid. Het leven moet geleefd worden. ‘Je kunt ontzettend lang dood zijn, het leven nú, daar gaat het om.’
Km-high solar tower could be tallest building ever
by CW Staff on Nov 7, 2010
2 Comments
RSS Feeds Print this page
If built, Arizona’s solar tower could be world’s tallest structure.
If built, Arizona’s solar tower could be world’s tallest structure.
RELATED ARTICLES: Vision to build eight solar power plants in KSA | Bahrain launches solar streetlight project | US$1m solar air-con for ESAB head office
The first large-sized solar tower in the world will be developed in Arizona in the US, following the Southern California Public Power Authority (SCPPA) approval of the purchase agreement for power from the plant.
The tower will be three times as high as the Eiffel Tower, and will be the tallest building in the world when built.
The next-generation plant, proposed by Australian company EnviroMission, will employ a new technology to build a one-kilometre-high, 130-metre-wide cylindrical tower, heating air which will be used to power 200 MW wind turbines.
A solar tower combines the power of both solar and wind, also known as solar updraft technology, to generate as much energy as possible.
Story continues below
Advertisement
FEATURED COMMENT
Is it possible to use in the more northern regions-(colder but with longer daylight hours).
2 Comments
Read more comments »
According to Enviromission, the structure generates energy by using the sun’s radiation to heat a large body of air stored under a large collector zone. Since hot air rises, it is forced by physics to move as a hot wind through a shaft lined with large turbines, which generate electricity.
The air temperature beneath the tower will be raised by the sun’s heat to more than 70°C, forming hot drafts that can power thirty-two 6.5MW wind turbines. The facility would be able to operate at full capacity for 12 hours a day.
GetSolar comments that the ‘green’ credentials of the solar tower “might be in doubt once one considers the massive energy cost of erecting such a structure. But by entering into a Project Performance Analysis (PPA) with SCPPA, EnviroMission has taken a first step that allows it to begin planning and trying to get funding for its sky-high ambitions, since it has a definite customer for a plant that could generate as much as 200 MW of renewable solar energy without the use of silicon or water.”
EnviroMission CE Roger Davey said: “Finalisation of this PPA with SCPPA is an important milestone that will allow project finance to be secured and the front end engineering and design necessary to break ground at the earmarked Arizona site to commence.”
Melbourne-based EnviroMission, which has a US subsidiary in Phoenix, Arizona, offers a solar generating technology it says can operate without water, which is often used in cooling systems for solar thermal plants though scarce in many areas with a high solar potential.
A small pilot facility using similar technology was run in Spain during the 1980s, producing about 50 kW of power, but the technology has not yet been deployed at the scale planned for Arizona.
Km-high solar tower could be tallest building ever
by CW Staff on Nov 7, 2010
2 Comments
RSS Feeds Print this page
If built, Arizona’s solar tower could be world’s tallest structure.
If built, Arizona’s solar tower could be world’s tallest structure.
RELATED ARTICLES: Vision to build eight solar power plants in KSA | Bahrain launches solar streetlight project | US$1m solar air-con for ESAB head office
The first large-sized solar tower in the world will be developed in Arizona in the US, following the Southern California Public Power Authority (SCPPA) approval of the purchase agreement for power from the plant.
The tower will be three times as high as the Eiffel Tower, and will be the tallest building in the world when built.
The next-generation plant, proposed by Australian company EnviroMission, will employ a new technology to build a one-kilometre-high, 130-metre-wide cylindrical tower, heating air which will be used to power 200 MW wind turbines.
A solar tower combines the power of both solar and wind, also known as solar updraft technology, to generate as much energy as possible.
Story continues below
Advertisement
FEATURED COMMENT
Is it possible to use in the more northern regions-(colder but with longer daylight hours).
2 Comments
Read more comments »
According to Enviromission, the structure generates energy by using the sun’s radiation to heat a large body of air stored under a large collector zone. Since hot air rises, it is forced by physics to move as a hot wind through a shaft lined with large turbines, which generate electricity.
The air temperature beneath the tower will be raised by the sun’s heat to more than 70°C, forming hot drafts that can power thirty-two 6.5MW wind turbines. The facility would be able to operate at full capacity for 12 hours a day.
GetSolar comments that the ‘green’ credentials of the solar tower “might be in doubt once one considers the massive energy cost of erecting such a structure. But by entering into a Project Performance Analysis (PPA) with SCPPA, EnviroMission has taken a first step that allows it to begin planning and trying to get funding for its sky-high ambitions, since it has a definite customer for a plant that could generate as much as 200 MW of renewable solar energy without the use of silicon or water.”
EnviroMission CE Roger Davey said: “Finalisation of this PPA with SCPPA is an important milestone that will allow project finance to be secured and the front end engineering and design necessary to break ground at the earmarked Arizona site to commence.”
Melbourne-based EnviroMission, which has a US subsidiary in Phoenix, Arizona, offers a solar generating technology it says can operate without water, which is often used in cooling systems for solar thermal plants though scarce in many areas with a high solar potential.
A small pilot facility using similar technology was run in Spain during the 1980s, producing about 50 kW of power, but the technology has not yet been deployed at the scale planned for Arizona.
Kilometerprijs beste middel tegen files en voor mileu
Van onze verslaggeefster − Volkskrant, 14/09/10, 22:21
De kilometerheffing is de beste filebestrijder. Zo’n systeem draagt ook nog eens bij aan een ‘schoner’ milieu. Dat stelt het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) in zijn tweejaarlijkse Balans voor de Leefomgeving, die dinsdag werd gepresenteerd.
(Foto: ANP)
Sinds 2000 verstoppen de wegen in de Randstad elk jaar meer. Een kilometerheffing heeft het meeste effect bij de bestrijding van deze files. Anders, zeggen de onderzoekers, zijn tientallen miljarden euro’s nodig om extra wegen en spoor aan te leggen. Bovendien is meer asfalt aanleggen slecht voor het milieu.
De kwaliteit van de leefomgeving is de afgelopen twintigjaar sterk verbeterd, stelt het PBL. De lucht is schoner, steden zijn aantrekkelijker en natuur krijgt meer ruimte. Toch zijn er ook nog grote problemen: de bereikbaarheid (vooral in de Randstad) neemt af.
Rode lijst
Ook groeit de zogeheten rode lijst met bedreigde dieren en planten: de biodiversiteit staat onder druk. Dat geld ook voor de kwaliteit van de leefomgeving, concludeert het PBL. Het bureau waarschuwt voor bezuinigen op investeringen in stedelijke ontwikkeling en in natuur en landschap.
Op de korte termijn profiteert de leefomgeving trouwens van de economische crisis. Zo is de uitstoot van vervuilende stoffen minder. Dit effect is echter tijdelijk. Klimaatbeleid blijft, vindt het planbureau, nodig.
Pancasila, oorsponkelijk een Bhoeddistisch ethische ideologie.
Tegenwoordig de Indonesische Staatsideologie, vastgelegd in de grondwet van 1945.
Basis:
1) Geloof in rechtvaardige en beschaafde menselijkheid
2) Democratie, geleid door gezamenlijke innerlijke wijsheid
3) Sociale rechtvaardigheid voor iedereen.
Ad 1) : Het principe verwacht dat een ieder, iedereen van welk volk, natie of cultuur,
met waardigheid zal behandelen.
Ad 2) : De pancasila-democratie verwacht besluitvorming door middel van overleg
waardoor tot een voor iedereen aanvaardbaar consensus wordt gekomen.
Ad3 ) : De besluiten moeten genomen worden met respect voor humanitaire waarden
en integriteit, op basis van behoud en versterking van de nationale eenheid.
Baas in eigen boerka Rob Vreeken Het beeld dat het Westen heeft van islamitische vrouwen blijft eenzijdig en star, vindt Volkskrantverslaggever Rob Vreeken. Het gaat namelijk wereldwijd de goede kant uit met moslimvrouwen: ze gaan naar school, krijgen minder kinderen, organiseren zich. Zij hebben de politieke islam tegen, maar het maatschappelijk tij mee. Veel vrouwen slagen erin nieuw terrein te veroveren, al is het maar voor hun dochters. Rob Vreeken ging in de moslimwereld op zoek naar vrouwen om erachter te komen hoe divers de emancipatie verloopt. Hij ontmoette taxichauffeuses, studentes, arbeidsters in de textielindustrie, mishandelde vrouwen en dorpsmeisjes. Carrièrevrouwen met een zwarte chador en moslimfeministes die de Koran uit het hoofd kennen. Velen vechten ervoor ‘baas in eigen boerka’ te zijn. Baas in eigen boerka is een realistisch en optimistisch boek waarin Rob Vreeken laat zien dat achter de persoonlijke verhalen een wereld van geloof, hoop en verandering schuilgaat.
Nieuws over Baas in eigen boerka – Van Koran tot Girlpower
De burger in de moderne Westerse samenleving is zo weinig betrokken bij het bestuur, dat wel gesproken wordt van een crisis van het liberale systeem. Zou, ondanks alle verschillen, het oude Athene niet een voorbeeld kunnen zijn? In het klassieke ideaal stond niet het individu, maar het goed functioneren van de burgergemeenschap voorop. Wanneer iedere burger een aandeel in de staat had dat bij hem paste, zou er een rechtvaardige samenleving ontstaan.
Ledenmagazine mei 2010 : Joris Backer over Integratieproblematiek : “We moeten de problemen niet groter maken maar aanpakken”.
Reactie: Het is dan toch van groot belang om die problemen in kaart te brengen en open ter discussie te stellen. Backer is stellig in reactie op de vraag waarom er geen apart hoofdstuk in het verkiezingsprogramma aan het integratievraagstuk is gewijd. Is dat niet een vorm van struisvogelpolitiek ?
D66 staat voor eerlijke kansen door beter onderwijs, voor iedereen. Leg dan het oor eens te luisteren wat er heel jonge mensen met een andere culturele achtergrond op die leeftijd op basisscholen al lopen te verkondigen :
“Ben jij geen moslim ? dan ga je in het vuur”
Ook daar zal dus in het onderwijs meer open en met vrijheid van mening maar met respect voor andere meningen over gesproken moeten worden.
Met meer duidelijkheid en lef zal D66 kiezers winnen die zich nu op lieden richten met een zeer gevaarlijk ondiplomatiek niet realistische opstelling.
Voor het laatste nummer van het tijdschrift ZemZem, met als thema ‘Wetenschap op Bestelling?’, heb ik een uitgebreid artikel geschreven onder de kop ‘Kennis als antwoord op Wilders’. Ik betoog dat zo lang er geen onderzoek wordt gedaan naar de ontwikkeling van de islam in Europa onder ‘gewone’ moslims de eigenheid van de religieuze identiteit van migranten met een moslimachtergrond ernstig tekort wordt gedaan. Hierdoor blijft in de media en in de politiek de nadruk liggen op een essentialistische benadering van de islam en op uitwassen en blijven politici als Wilders en Verdonk in staat kiezers te mobiliseren met negatieve opvattingen over de islam.
Waarom hebben Bill en Melinda Gates besloten hun geld en tijd te steken in het verkleinen van de ongelijkheid die overal op de wereld bestaat, op het gebied van gezondheid, onderwijs en ontwikkeling ?
Quote:
Als je gelooft dat elk leven evenveel waard is, is het weerzinwekkend om te horen dat sommige levens blijkbaar wel gelden als de moeite van het redden waard en andere niet. Wij zeiden tegen onszelf : “dit kan niet waar zijn, maar als het wel waar is, dan moet daar de prioriteit van onze financiële steun liggen”
We begonnen ons werk dus op dezelfde manier waarop iedereen hier dat zou doen: we stelden ons de vraag : “Hoe kan de wereld kinderen laten sterven ?” Het antwoord daarop is spijkerhard. De markt beloont het redeen van deze kinderen niet en regeringen geven er geen geld aan uit. De kinderen sterven dus omdat hun ouders geen macht in de markt hebben en geen stem in het systeem.
Maar wij, U en ik hebben beide.
We kunnen de marktwerking meer ten goede van de armen laten komen als we een creatievere vorm van kapitalisme kunnen ontwikkelen, als we het bereik van de marktwerking zo ver kunnen uitbreiden dat er meer mensen winst kunnen maken of ten minste hun brood kunnen verdienen en als we mensen helpen die onder de ergste ongelijkheden te lijden hebben.
We kunnen er ook bij regeringen overal ter wereld op aandringen dat ze het belastinggeld moeten aanwenden op manieren die een betere afspiegeling zijn van de waarden die de belastingbetalers koesteren. Als we benaderingen kunnen vinden die op zodanige manier tegemoetkomen aan de behoeften van de armen dat ze ondernemingen, winst en politici stemmen opleveren, dan hebben we een duurzame manier gevonden om de ongelijkheid in de wereld te verminderen.
Dit is een taak die geen einde kent en nooit zal worden voltooid. Maar een weloverwogen inspanning om iets aan dit probleem te doen, zal de wereld ten goede veranderen.
Building on President Clinton’s lifetime in public service, the Clinton Global Initiative (CGI) reflects his belief that governments need collaboration from the private sector, non-governmental organizations, and other global leaders to effectively confront the world’s most pressing problems. After attending thousands of meetings during his career in which urgent needs were discussed but no action was taken to solve them, President Clinton saw a need to establish a new kind of meeting with an emphasis on results.
In 2005, President Clinton established CGI to turn ideas into action and to help our world move beyond the current state of globalization to a more integrated global community of shared benefits, responsibilities, and values. By gathering world leaders from a variety of backgrounds, CGI creates a unique opportunity to channel the capacities of individuals and organizations to realize change. To fulfill the action-oriented mission of CGI, all members devise practical solutions to global issues through the development of specific and measurable Commitments to Action.
CGI Annual Meetings have brought together more than 100 current and former heads of state, 14 Nobel Peace Prize winners, hundreds of leading global CEOs, major philanthropists and foundation heads, directors of the most effective non-governmental organizations, and prominent members of the media. These CGI members have made nearly 1,700 commitments valued at $57 billion, which have already improved more than 200 million lives in 150 countries.
The CGI community also includes CGI University (CGI U), a forum to engage college students in global citizenship; CGI Asia; and, MyCommitment.org, an online portal where anybody can make their own Commitment to Action.
De vroegste vermelding van Germanen in de antieke geschiedschrijving dateert uit het eerste kwart van de eerste eeuw v.Chr. Het betreft een fragment van de Griekse geograaf, etnograaf en filosoof Posidonius (ca. 135-51), die over hen weet te melden dat zij gebraden vlees als ontbijt eten, waarbij zij onversneden wijn en melk drinken. Dit eetgedrag maakte de bewoners van het Middellandse-Zeegebied veel duidelijk over de woeste inborst van de Germaanse volkeren: alleen barbaren aan de rand van de wereld dronken hun wijn immers onversneden!
Toen Posidonius over de eetgewoonten van de Germanen schreef, hadden de Romeinen al een aantal stevige confrontaties met de Cimbren en de Teutonen achter de rug. Deze twee volkeren waren afkomstig uit het noorden van Europa en waren waarschijnlijk van Germaanse origine, hoewel ze door de Romeinen niet als zodanig werden aangeduid. Ze waren rond 120 v.Chr. zuidwaarts getrokken en bedreigden na verloop van tijd het zuiden van Gallië, dat toen al een Romeinse provincie was. De weg werd hen diverse malen versperd door Romeinse legers, maar die waren tot vijfmaal toe door de woeste meute verslagen. De Romeinen waren in deze tijd duidelijk nog niet op de hoogte van de krijgszuchtige reputatie van de Germanen. Hier zou volgens de Romeinse geschiedschrijver Velleius Paterculus (eerste eeuw n. Chr.) echter snel verandering in komen: ‘Deze volkeren werden spoedig vermaard vanwege de rampspoed die zij ons brachten en wij hen.’ Het was uiteindelijk Gaius Marius (ca. 157-86) die in 102-101 de Cimbren en Teutonen definitief een halt toeriep. Dat er eeuwen later nog altijd werd gesproken over de ‘Teutoonse razernij’ (furor Teutonicus), laat zien dat de Germanen hun visitekaartje hadden afgegeven.
De opvattingen van islamitische allochtonen over seksualiteit worden vaak als een meetgraad gezien van hun integratie in de Nederlandse samenleving. Wie homoseksualiteit en seks voor het huwelijk accepteert, zou goed zijn geïntegreerd. Islamitische allochtonen trekken zich hier veel van aan. Soms voelen ze zich aangevallen en houden daarom vast aan hun traditionele normen en waarden. In andere gevallen gaan ze binnen hun gemeenschap de dialoog aan. Voor die dialogen en veranderende opvattingen is binnen de Nederlandse samenleving weinig aandacht.
De opvattingen van islamitische allochtonen over seksualiteit worden vaak als een meetgraad gezien van hun integratie in de Nederlandse samenleving. Wie homoseksualiteit en seks voor het huwelijk accepteert, zou goed zijn geïntegreerd. Islamitische allochtonen trekken zich hier veel van aan. Soms voelen ze zich aangevallen en houden daarom vast aan hun traditionele normen en waarden. In andere gevallen gaan ze binnen hun gemeenschap de dialoog aan. Voor die dialogen en veranderende opvattingen is binnen de Nederlandse samenleving weinig aandacht.
Rudy Stroink, een succesvolle ondernemer, wil zich inzetten voor de maatschappij en heeft politieke ambities. Wat wil hij bereiken? Wat is zijn drijfveer? Zijn vader was een ter dood veroordeelde Nederlandse SS-er, aan wie in 1953 gratie is verleend door koningin Juliana. Wat voor invloed heeft zijn verleden op de keuzes en idealen van Rudy Stroink? Met de stem van zijn vader in zijn achterhoofd gaat hij op zoek naar een coalitie. Hoe bezweert hij zijn grootste angst dat de geschiedenis zich herhaalt?
“Ik vind het eigenlijk onbegrijpelijk dat we wel willen weten hoe de Verlichting is ontstaan, maar niet hoe fotosynthese werkt.” Dat zegt prof. dr. ir. Louise Fresco als meedenker van ‘Dus ik ben’. Zij koos voor het project een beeld dat volgens haar veel zegt over onze hedendaagse dilemma’s en ons mens-zijn van nu: een foto die zij zelf maakte op het Italiaanse platteland. De frase die zij bij deze foto formuleert is: Ik ben betrokken bij mens en aarde, dus ik ben.
“Ik vind het eigenlijk onbegrijpelijk dat we wel willen weten hoe de Verlichting is ontstaan, maar niet hoe fotosynthese werkt.” Dat zegt prof. dr. ir. Louise Fresco als meedenker van ‘Dus ik ben’. Zij koos voor het project een beeld dat volgens haar veel zegt over onze hedendaagse dilemma’s en ons mens-zijn van nu: een foto die zij zelf maakte op het Italiaanse platteland. De frase die zij bij deze foto formuleert is: Ik ben betrokken bij mens en aarde, dus ik ben.
Sinds een paar jaar staat de integratie van allochtonen hoog op de politieke agenda. In het debat over integratie gaat het onder andere over onderwijs, arbeid, jongeren, discriminatie en vooroordelen. In dit dossier komen verschillende onderwerpen uit het integratiedebat aan bod door allerlei wetenschappers aan het woord te laten.
Ra, the sun god of the ancient Egyptians, would be proud: Egypt’s first large-scale solar thermal facility is nearing completion. A parabolic trough solar field, incorporating nearly 2,000 collector units and covering 130,000 square meters, has been installed at the Kuraymat project site, located about 100 kilometers south of Cairo. The solar power plant is scheduled to become fully operational in the fall.
As reported in the Solar Thermal magazine, the technology for the solar field comes from Flagsol GmbH in Cologne, a joint venture of Solar Millennium AG and Ferrostaal AG, with construction work provided by the Egyptian company Orascom Construction Industries.
The 150 MW power plant features a hybrid design, utilizing both natural gas and solar energy to generate electricity. It was commissioned via an international tender by the Egyptian New and Renewable Energy Authority (NREA) and is expected to cost over € 250 million; the solar field accounts for about 30% of this cost. The Global Environment Facility (GEF) awarded a $50 million subsidy for the solar field.
Ook taxi’s kunnen een stuk schoner denkt Volkswagen. De Duitse fabrikant presenteert daarom tijdens de Hannover Messe een studiemodel van een elektrische taxi.
‘De veiligste manier voor passagiers om in een taxi te stappen is via de stoepkant’, aldus Klaus Bischoff die verantwoordelijk is voor het ontwerp. Het is dan ook de reden dat de Milano Taxi met een grote schuifdeur aan de rechterzijde is uitgerust. Deze opening geeft toegang tot de achterbank van de 3,73 meter lange taxi. Voor de volledigheid; de hoogte en breedte van de Volkswagen meten respectievelijk 1,60 en 1,66 meter. Voor het design van de Milano Taxi hebben de ontwerpers teruggegrepen naar de Volkswagen Samba bus uit de jaren vijftig. De kleurstelling is echter een eerbetoon aan taxi’s uit Milaan die vroeger ook in dezelfde twotonelak gespoten waren.
Heb je je wel eens afgevraagd wat de afbeelding in de header toont boven de vakpagina van Geschiedenis en Archeologie? Het is zogenaamd roodfigurig Grieks aardewerk. Grieks aardewerk geeft wetenschappers een bijzondere blik op de vorming en de beeldtradities van de Griekse mythen. Veel scènes op de vazen tonen namelijk afbeeldingen van mythische verhalen waarin onze helden vaak een hoofdrol spelen.
Griekse schilderkunst op vazen kent uiteraard een lange ontwikkelingsgeschiedenis. Lang, lang geleden waren geometrische vormpjes zoals de meander erg trendy op Grieks aardewerk. Dit werd stilistisch opgevolgd door naturalistische afbeeldingen zoals planten en dieren. Hierna volgde pas het zogenaamde zwart-, en roodfigurige aardewerk. Deze vazen zijn erg fraai om te zien en worden zowel in Griekenland als in Italië teruggevonden.
VRIJ LEVEN IS VRIJ STERVEN – Hoe het zelfbeschikkingsrecht écht inhoud te geven?
Het is een bijzondere eer voor ons iets te mogen vertellen aan vrijdenkers, mensen van De Vrije Gedachte.
Zoals mogelijk bekend ben ikzelf Rooms Katholiek opgevoed en werd mij door mijn ouders bijgebracht dat het geloof iets moois kan zijn als je er maar steeds aan denkt dat het een geloof is en je daar niet voor de rest van je leven aan vast zit. En ik denk dat dat ook geldt voor mensen die niet of niet meer in een God geloven zoals zij misschien voorheen wel deden.
Zo geloofde ik vroeger vast en zeker in Sinterklaas. Toen ik constateerde dat er meer Sinterklazen rondliepen, zei ik tegen mijn vriendjes dat de echte Sinterklaas te vinden was op de Stationssingel in Rotterdam. Dát hadden mijn zusjes immers gezegd en die waren ouder en die hielden van mij en waarom zouden mijn zusjes mij beduvelen.
Dat is de redenatie die nog steeds gebezigd wordt in het leger, want als een soldaat in het leger aan zijn meerdere iets vraagt is het antwoord steevast:
het is zo omdat
1. ik als meerdere het zeg;
2. het zo staat in het handboek soldaat en
3. waarom zou het niet zo zijn.
En zo is het ook met het Rooms Katholieke geloof, de islam of welk geloof dan ook. Volgens mij kan een zinnig mens niet geloven dat we met een systeem van aflaten hoger in de hemel komen. Maar om nu te zeggen dat mensen dat niet mógen geloven, gaat mij te ver. Zo steken nog steeds heel wat mensen kaarsjes op. Ik denk dan dat dat slecht is voor het milieu maar goed voor de industrie en voor de gemoedsrust van die mensen.
Maar waarom is het geloof in artsen bij de wetgever dan wel onfeilbaar? Waarom ontkent de wetgever de wens van een gelovige vrouw als mevrouw De Jong en haar kinderen wanneer zij zeggen dat moeder heel graag afscheid wil nemen? Is dat omdat artsen vinden dat er nog zoveel behandelplannen zijn of verplicht de wetgever mensen om in leven te blijven, onafhankelijk van het lijden. Door dit soort regelgeving zal de burger uiteindelijk de handdoek in de ring gooien en doorleven of kiezen voor een gruwelijke wijze van levensbeëindiging.
Ook vragen we ons af waarom de mening van niet-artsen hierover per definitie onwaar of irrelevant gevonden wordt.
Het springend punt is dat veel mensen (ruim 80% van de Nederlandse bevolking) het zelfbeschikkingsrecht hoogachten, maar de wetgever dat uitgangspunt wegdrukt. Feitelijk worden mensen hiermee onmondig verklaard. In de praktijk wordt de realisering van het zelfbeschikkingsrecht onmogelijk gemaakt door bepaalde hulp te verbieden en ‘normen’ te hanteren die niet getoetst kunnen worden.
Tien jaar geleden, nee, vijf jaar geleden, ach nee, nog maar een paar maanden geleden zou iedereen aan wie je dit voorspelde, in smakelijk geschater zijn uitgebarsten. Bij ons? In vredelievend België? In gezapig Vlaanderen? Je bent op je kop gevallen. Je lijdt aan acute islamofobie. Vijanden zouden zeer overtuigd hebben geroepen: je bent een bange, blanke man. Je bent een aftandse paternalist. Je bent een racist.
Eergisteren was het, helaas, duizend keer helaas, verdomd nog aan toe, eergisteren was het zo ver. Ik hoor nu al, ja ach, die Benno toch, maar zijn titel was toch echt wel een provocatie. En wat dan nog? In die logica mag ik iemand te lijf gaan omdat die iemand iets zegt, c.q. zal zeggen, wat mij misschien niet aanstaat. Ik wil de zaken hier duidelijk stellen.
Barbarij
Eén. Iedereen heeft het recht te provoceren. Iedereen heeft het recht Jezus Christus, Allah, Jahweh, Boeddha, Mohammed, de paus en ga zo maar door, te beledigen. Iedereen heeft het recht alle mogelijke goden ter wereld te belasteren. Dat staat iedereen van ons vrij. Wie die rechten wil beperken, levert zich met handen en voeten gebonden over aan de willekeur van de eerste de beste schoft die zin heeft om de grote verongelijkte uit te hangen. We hebben sinds enige tijd een oude wijsheid opnieuw geleerd: wat in mijn ogen een onschuldig woord is, wordt in de ogen van de ander een bloedige belediging die alleen met de dood kan worden uitgewist.
Twee. Niemand heeft de plicht te provoceren, te beledigen of God en de goden te belasteren. Het staat iedereen van ons vrij dat niet te doen.
Drie. Wat deze zaak betreft: niemand hoeft het met Benno Barnard eens te zijn. Maar je luistert naar zijn argumenten, ook al ergeren ze je, je geeft tegenargumenten, je gaat, kortom, de discussie aan. Die discussie kan fel zijn, kan zelfs onaangenaam hard zijn en je kunt het achteraf nog even oneens zijn als tevoren. Je spreekt tegen, maar je belet nooit de ander te spreken. Gekrijs kan nooit het democratische debat vervangen. Voor de lieden die Benno Barnard aanvielen, is echter het debat zelf een gruwel.
Vier. In mijn opvatting stoelt democratie op het beschaafd georganiseerde meningsverschil. Wat met Benno Barnard is gebeurd, heeft een naam. Het heet barbarij. Het is de barbarij van een stoottroep binnen een wereldgodsdienst die vindt dat je overspelige vrouwen moet stenigen, dat je homo’s en afvalligen mag vermoorden en dat de sharia toegepast dient te worden in de hele wereld. Voor wie mij niet gelooft, ga kijken naar hun webstekken, binnenlandse webstekken trouwens, en lees.
Vijf. Ik weiger aan te nemen dat mijn oppassende, hard werkende islamitische medeburgers, in mijn kennissenkring, in mijn stad, in mijn land, al die metrobestuurders, leraressen, bakkers, advocaten, vakbondsmensen en ga zo maar door, deze ongehoorde brutaliteit van hun geloofsgenoten goedkeuren. Ik weiger aan te nemen dat zij de verworvenheden van de Belgische democratie willen vernietigen. Ik weiger aan te nemen dat zij alleen willen samenleven met de andere Belgen op voorwaarden gepropageerd en verspreid door de fanatiekste duisterlingen die misbruik maken van hun godsdienst.
De vrijheid van meningsuiting, de scheiding van godsdienst en staat, de gelijkheid van man en vrouw, dat alles verdient verdediging. Het was zo evident dat we er niet langer bij nadachten. Sinds eergisteren moeten we zeggen: dat alles heeft dringend verdediging nodig. Wij moeten de democratische rechtsstaat verdedigen met alle democratische middelen die ons ter beschikking staan. Het is de hoogste tijd.
Met deze lieden praat je niet, tegen deze lieden vecht je. Wie zei dat ook alweer? Winston Churchill. Hij had het over de nazi”s.
Ik hoor nu al, ja ach, die Benno toch, maar zijn titel was toch echt wel een provocatie. En wat dan nog?
02/04/10 08u03
Voor D66 staan vrije individuen aan de basis van onze samenleving. Tegelijkertijd kan geen
mens zonder de ander. We hebben elkaar nodig. We leven samen, we ondernemen met elkaar.
‘Geen ik zonder wij.’ Dat wil niet zeggen dat we niet voor onszelf kunnen zorgen. De meeste
mensen kunnen goed voor zichzelf zorgen. En voor hun omgeving. Veel van die verantwoordelijkheid
ligt nu bij de overheid. Dat willen we veranderen. We leggen verantwoordelijkheid terug bij de
mensen. Natuurlijk hebben we de overheid ook nodig. Voor overstijgende zaken als klimaat,
energie en veiligheid. Wanneer de verantwoordelijkheid bij de overheid ligt willen we daar dan wel
echt invloed op. De macht bij de mensen.
D66 wil vernieuwen, hervormen en investeren. Transformeren naar een nieuw zelfbewustzijn,
persoonlijk en maatschappelijk. Want wat gebruikelijk en gewoon is werkt niet meer. We willen dat
mensen hun eigen kracht ontdekken. Zoveel mogelijk zelf doen. En het dan pas aan een ander of
aan de overheid vragen. Zo ontwikkelen we ons van een verzorgingsstaat naar een ontplooiingsmaatschappij.
D66 is van nature optimistisch. We vertrouwen op de eigen kracht van mensen. Het beste
onderwijs en volop ruimte voor ondernemerschap zijn de sleutels naar meer werk, welvaart en
geluk. D66 wil dat elk mens een eerlijke kans krijgt om mee te doen. We willen dat mensen
weerbaarder en zelfstandiger worden. Dat maakt de samenleving sterker.
D66 wil onze samenleving menselijk en duurzaam maken. Een kwestie van beschaving.
Sociaal en rechtvaardig. Schoon en veilig. Met meer verbondenheid en zorg voor elkaar, in
Nederland en daarbuiten. Met onderwijs waarin elk kind tot zijn recht komt. Genoeg werk voor
jong en oud. Voldoende woningen voor elke levensfase. Schone energie in een duurzame
economie. Met een bescheiden maar krachtige overheid die ruimte geeft aan creativiteit en
ondernemerschap. We willen het anders.
De meeste geluksprofeten staan buiten het echte leven en geven valse hoop. De levenskunst van Foucault laat zien dat onze vrijheid een weerbarstige praktijk is. Dat vindt filosoof Joep Dohmen.
Op Human.nl gaf Dohmen, hoogleraar aan de Universiteit voor Humanistiek, eerder deze maand antwoord op vragen over geluk. ‘We moeten heel kritisch staan tegenover de gelukshype’, zegt hij in dat interview.
Op dinsdag 26 januari houdt Dohmen voor Studium Generale in Utrecht een lezing over de filosoof Michel Foucault (foto) onder de titel ‘Het leven een kunstwerk’. De redactie van de website van het Humanistisch Verbond sprak hem voorafgaand aan die lezing.
Foucault heeft levenskunst in de 20ste eeuw weer op de kaart gezet, hoe kwam hij daartoe?
“Rond 1975 ontmoet Foucault denkers en schrijvers als Peter Brown, Pierre Hadot en Paul Veyne. Zij wezen op de belangrijke rol van de moraal in de klassieke oudheid. Daar was levenskunst en zelfzorg een maatschappelijke praktijk: je moet zorg dragen voor jezelf en dat op een breed scala van gebieden. Lichamelijk: verzorging, voeding, seksualiteit en genot. Maar ook mentaal door aandacht, zelfbeheersing en omgaan met gezag. En sociaal: in je relaties en omgang met anderen. Die bestaansethiek ging hij bestuderen en zijn bevindingen kan iedereen lezen in die mooie blauwe uitgaven van de SUN: ‘Het gebruik van de lust’ en ‘De zorg voor zichzelf’ (beide uit 1984).”
Foucault was toch een politiek denker, wat heeft dat met levenskunst te maken?
“Dat klopt, en dat is hij altijd gebleven ook al maakte hij een wending naar de ethiek. Tot dan toe had hij de speelruimte van het menselijk handelen, van de subjectiviteit vooral bestudeerd vanuit determinerende factoren uit de (mens)wetenschap, de economie en de taal.
Toen ontdekte hij dat mensen ook zelf wel degelijk een creatieve inbreng kunnen hebben bij de vorming van hun identiteit, via wat hij noemt zelftechnieken. Dan gaat het om zelfkennis en kennis van de context, om oefening, oriëntatie en timing. Foucault heeft zijn eigen levenskunst of bestaansethiek getypeerd als vrijheidspraktijk. Elk mens moet leren om in zijn eigen context zijn of haar eigen vrijheid in praktijk te brengen.”
Het leven een kunstwerk: dat klinkt prachtig, maar ook een beetje elitair. Als mens moet je daar toch ook de voorwaarden voor hebben of kunnen scheppen?
De meeste geluksprofeten staan buiten het echte leven en geven valse hoop. De levenskunst van Foucault laat zien dat onze vrijheid een weerbarstige praktijk is. Dat vindt filosoof Joep Dohmen.
Op Human.nl gaf Dohmen, hoogleraar aan de Universiteit voor Humanistiek, eerder deze maand antwoord op vragen over geluk. ‘We moeten heel kritisch staan tegenover de gelukshype’, zegt hij in dat interview.
Op dinsdag 26 januari houdt Dohmen voor Studium Generale in Utrecht een lezing over de filosoof Michel Foucault (foto) onder de titel ‘Het leven een kunstwerk’. De redactie van de website van het Humanistisch Verbond sprak hem voorafgaand aan die lezing.
Foucault heeft levenskunst in de 20ste eeuw weer op de kaart gezet, hoe kwam hij daartoe?
“Rond 1975 ontmoet Foucault denkers en schrijvers als Peter Brown, Pierre Hadot en Paul Veyne. Zij wezen op de belangrijke rol van de moraal in de klassieke oudheid. Daar was levenskunst en zelfzorg een maatschappelijke praktijk: je moet zorg dragen voor jezelf en dat op een breed scala van gebieden. Lichamelijk: verzorging, voeding, seksualiteit en genot. Maar ook mentaal door aandacht, zelfbeheersing en omgaan met gezag. En sociaal: in je relaties en omgang met anderen. Die bestaansethiek ging hij bestuderen en zijn bevindingen kan iedereen lezen in die mooie blauwe uitgaven van de SUN: ‘Het gebruik van de lust’ en ‘De zorg voor zichzelf’ (beide uit 1984).”
Foucault was toch een politiek denker, wat heeft dat met levenskunst te maken?
“Dat klopt, en dat is hij altijd gebleven ook al maakte hij een wending naar de ethiek. Tot dan toe had hij de speelruimte van het menselijk handelen, van de subjectiviteit vooral bestudeerd vanuit determinerende factoren uit de (mens)wetenschap, de economie en de taal.
Toen ontdekte hij dat mensen ook zelf wel degelijk een creatieve inbreng kunnen hebben bij de vorming van hun identiteit, via wat hij noemt zelftechnieken. Dan gaat het om zelfkennis en kennis van de context, om oefening, oriëntatie en timing. Foucault heeft zijn eigen levenskunst of bestaansethiek getypeerd als vrijheidspraktijk. Elk mens moet leren om in zijn eigen context zijn of haar eigen vrijheid in praktijk te brengen.”
Het leven een kunstwerk: dat klinkt prachtig, maar ook een beetje elitair. Als mens moet je daar toch ook de voorwaarden voor hebben of kunnen scheppen?
De multiculturele samenleving veroorzaakt een tijdelijke maatschappelijke en politieke verharding.
Door onbekendheid met plaatselijke culturen en snelle veranderingen in de samenleving, voelen grote groepen nieuwe Nederlanders zich gedwongen om erkenning en veiligheid bij elkaar te zoeken waardoor ze minder deelnemen aan die plaatselijke samenleving. Een verkeerde ontwikkeling waar niemand baat bij heeft.
Ook de oorspronkelijke bevolking is geneigd zich af te zetten tegen deze cultuurclash en vooral de snelheid waarin deze plaatsvindt waardoor de kloof tussen autochtonen en allochtonen steeds groter lijkt te worden met als gevolg, sociale onrust en polarisatie.
We worden dagelijks geconfronteerd met de gevolgen van deze complexe materie omdat vooral jonge allochtonen in de grote steden vaak in negatieve zin van zich laten horen. Wat zou daar de oorzaak van kunnen zijn ?
Vertrouw op de Eigen Kracht van Mensen – voorwoord
Sociaal-Liberale Grensverkenningen
D66 vertrouwt op de eigen kracht en ontwikkeling van mensen. Dat is snel gezegd. Maar wat is deze kracht? Waarom vertrouwt D66 erop? En waar houdt het op? Wanneer moet de overheid ingrijpen?
De Permanente Programmacommissie (PPC) van D66 gaat in het boek ‘Vertrouw op de Eigen Kracht van Mensen’ op een theoretische ontdekkingsreis langs de grenzen van het vertrouwen op de eigen kracht van mensen, en die van mensen onderling.
U kunt dit boek hier voor 10 euro (inclusief verzend- en administratiekosten) bestellen (ISBN/EAN 978-90-814507-1-3, blz. 52).
Werkboek
Een verhandeling over de uitgangspunten van ons politiek handelen geeft geen directe oplossingen voor praktische problemen. Wij gaan daarentegen in op het waarom van onze politieke keuzes. Toch wil de PPC ook toelichten, welke consequenties deze theoretische overwegingen in de politieke praktijk kunnen hebben. Daarom presenteert de PPC eveneens een `werkboek’. Dit werkboek verbindt aan de integrale tekst van het essay enkele actuele onderwerpen die vragen oproepen over de grenzen van ons vertrouwen op de eigen kracht van mensen. Hiermee illustreren we, wat een sociaal-liberale instelling volgens ons kan betekenen in de praktijk. Tevens zijn enkele filmfragmenten en verwijzingen naar artikelen opgenomen, die de achtergronden van ons gedachtegoed verhelderen. De filmfragmenten zijn afkomstig van de zitting van een expertpanel, waarin enkele wetenschappers zich bereid stelden om met ons van gedachten te wisselen.
Vertrouw op de Eigen Kracht van Mensen – voorwoord
Sociaal-Liberale Grensverkenningen
D66 vertrouwt op de eigen kracht en ontwikkeling van mensen. Dat is snel gezegd. Maar wat is deze kracht? Waarom vertrouwt D66 erop? En waar houdt het op? Wanneer moet de overheid ingrijpen?
De Permanente Programmacommissie (PPC) van D66 gaat in het boek ‘Vertrouw op de Eigen Kracht van Mensen’ op een theoretische ontdekkingsreis langs de grenzen van het vertrouwen op de eigen kracht van mensen, en die van mensen onderling.
U kunt dit boek hier voor 10 euro (inclusief verzend- en administratiekosten) bestellen (ISBN/EAN 978-90-814507-1-3, blz. 52).
Werkboek
Een verhandeling over de uitgangspunten van ons politiek handelen geeft geen directe oplossingen voor praktische problemen. Wij gaan daarentegen in op het waarom van onze politieke keuzes. Toch wil de PPC ook toelichten, welke consequenties deze theoretische overwegingen in de politieke praktijk kunnen hebben. Daarom presenteert de PPC eveneens een `werkboek’. Dit werkboek verbindt aan de integrale tekst van het essay enkele actuele onderwerpen die vragen oproepen over de grenzen van ons vertrouwen op de eigen kracht van mensen. Hiermee illustreren we, wat een sociaal-liberale instelling volgens ons kan betekenen in de praktijk. Tevens zijn enkele filmfragmenten en verwijzingen naar artikelen opgenomen, die de achtergronden van ons gedachtegoed verhelderen. De filmfragmenten zijn afkomstig van de zitting van een expertpanel, waarin enkele wetenschappers zich bereid stelden om met ons van gedachten te wisselen.
Frank Bovenkerk maakt zich zorgen over hoge criminaliteit onder Marokkaanse jongens. Maar ze zijn niet crimineel doordat ze Marokkaans zijn. Wel door onvoldoende sociale controle en hun sociaal-economische komaf. Een gesprek daags na zijn afscheidsrede als hoogleraar criminologie aan het Willem Pompe Instituut. ‘Gebruik het strafrecht niet als instrument om integratie te bevorderen’.
Wat merkt u zélf van criminele Marokkaanse jongeren hier bij u in Amsterdam-Zuid?
‘Niets. In deze wijk wonen ruim 1000 mensen, de huizen zijn van een woningbouwvereniging, De Samenwerking. Als de gewone gemeentelijke toewijzingsregels hier zouden worden toegepast, en gezinsgrootte en inkomensklasse in aanmerking nemende, dan zouden hier vijftien tot twintig procent allochtonen moeten wonen. Maar er woont er nauwelijks één. Ik wilde weten hoe dat kwam en heb dat uitgezocht. De reden is dat je geen lid kunt worden van de woningbouwvereniging omdat er een heel lange ledenlijst is. Op de ledenlijst staan alleen mensen die zich heel lang geleden hebben ingeschreven, ofwel hun kinderen of partners.’
’Dit is een schoolvoorbeeld van indirecte discriminatie. Een systeem van coöptatie, zonder dat er kwaadaardigheid aan te pas hoeft te komen. Vervolgens vroeg ik me af hoe de woningbouwvereniging zich dat kon permitteren, in weerwil van de gemeentelijke regels voor woningtoewijzing. Toen bleek dat dit geen woningbouwvereniging is van huurders, maar van bezitters. Daarom hoeft zij zich niet te houden aan de gemeentelijke regels. Een kleine eeuw geleden heeft een lid van die vereniging een eigendomsarrangement verzonnen dat nergens anders in Nederland voorkomt. Dat is nog steeds zo, het bestuur berust daarin. Zo hoeft men zich niks aan te trekken van de toewijzingsregels. Ik vind het idioot dat wij daardoor zo’n afwijkend buurtprofiel blijven hebben. Het gekke is dat hier allemaal bekende, nette en progressieve mensen wonen die dit gewoon zo willen houden. Ook bekende schrijvers en journalisten van verschillende progressieve media. Zij zijn bang voor problemen als in de Diamantbuurt. Maar ik vind dat het bestuur zélf hier iets aan moet doen, nu de gemeente dat niet kan. Ik ga daar ook stampij over maken, ze zijn nog niet van mij af, ik ga naar ledenvergaderingen, ik blijf gewoon doorgaan daarmee. Door dit soort mechanismen worden allochtonen buitengesloten, dat helpt niet bij het bestrijden van criminaliteit die in die groep voorkomt.’
Nederland worstelt met de Marokkanen. Is die ongemakkelijkheid vooral een Nederlands issue?
‘Ja, veel meer dan in België en Frankrijk. Het criminaliteitsprobleem is daar ook minder ernstig. De cultuur van de Marokkanen in België is ook anders. Die zijn relatief vaker uit Marokkaanse steden afkomstig. De Marokkanen in Nederland stammen uit het Rifgebergte, waar de Barbarijse zeerovers vandaan kwamen. Dat zijn heel zelfstandige mensen, die altijd dwars zijn geweest, ook tegen de Marokkaanse koning. België was eerder met het werven van gastarbeiders en heeft toen mensen uit het noorden genomen. En toen de Nederlanders kwamen zei de koning: “Ga maar naar het Rifgebergte”, want daar had hij net een grote opstand gehad. Met Turkije is dat net zo gegaan. Duitsland was tien jaar eerder en heeft toen mensen uit het relatief ontwikkelde West-Turkije gehaald. En Oost-Turkije was aan de beurt toen Nederland op de proppen kwam. Ik kwam er ook pas later achter dat migranten helemaal niet altijd positieve selecties van hun bevolking vormden qua ondernemingszin en dergelijke. En dat er binnen die gemeenschap iets als eerwraak bestond. Die dingen heb ik leren begrijpen door mijn toenmalige collega op het Willem Pompe Instituut Yücel Yesilgöz. Hij is een tijdje rechter is geweest in Zuidoost-Turkije en heeft daar veel eerwraakzaken behandeld. Die ervaring en kennis kwamen hem hier in Nederland goed van pas. Hij heeft daar toenmalig minister Korthals over geadviseerd.’
Nederland worstelde toen nog met iets als eerwraak.
‘Ja, dat ging om de zogenoemde Zevenaarse bloedvete, een slepende affaire tussen een aantal Turkse gezinnen die onoplosbaar leek. Op een gegeven moment waren er in Nederland en Turkije acht of negen slachtoffers gevallen. Toen meldde zich een sterk verhollandste Turkse jongen uit een van die families bij de politie en zei: “Bescherm mij, want ik zal het volgende slachtoffer zijn.” Waarop de politie zei: “Dat kan niet, want dan moet er eerst iets gebeurd zijn.” Die jongen nam daar geen genoegen mee en de zaak kwam ten slotte op het bord van de toenmalige minister Korthals. Die zei: “Wat moeten wij hier in godsnaam mee?” Een ambtenaar zei tegen Korthals: “Zullen wij het eens proberen op de manier van die mensen zelf? Ik ken iemand die dat kan.” En dat was Yesilgöz. Die zei: “Oké, maar dan heb ik een grote indrukwekkende Mercedes nodig en een chauffeur met een pet.” Zo ging hij met die families in gesprek.
Hij heeft toen een bepaalde oplossing gevonden die onder meer inhield dat een van die families elders in Nederland gehuisvest zou moeten worden. Dat kwam hij enthousiast melden aan de secretaris-generaal van Justitie. Die vroeg: “Mooi, maar nu verder?” “Nou”, zei Yesilgöz, “28 Turkse gezinnen moeten ergens anders in Nederland gaan wonen.” Hij dacht dat dat zomaar zou kunnen, maar helaas was er geen gemeente te vinden die daaraan wilde meewerken. Yesilgöz ontplofte: “Ik kan ervoor zorgen dat die achterlijke boeren uit Turkije, die niemand hier aankan, ophouden met hun vendetta. Het echte probleem zit in de Hollandse bureaucratie die niet in staat is om 28 gezinnen te huisvesten.” Uiteindelijk is het wel gelukt. Die gezinnen werden één voor één gehuisvest en de vendetta hield op.’
Een mooi verhaal over hoe je een oplossing vindt door te focussen op de etniciteit. Maar geheel contra uw huidige opvattingen hierover?
‘Bedenk dat dit tien jaar geleden speelde, voor de moorden op Fortuyn en Van Gogh. Bovendien geloofden wij nog in die aanpak. Bijvoorbeeld in het idee van een cultureel verweer in een rechtszaak. Nu denk ik daar wel anders over. Behandel in het strafrecht een verdachte van eerwraak als een moordenaar. Pas eventueel verzachtende omstandigheden toe, maar volgens het Nederlandse systeem. Een moord zou eventueel redelijk gedrag in de cultuur van een verdachte kunnen zijn. Als dat zo is kun je kijken of je het binnen de Nederlandse systematiek van het strafrecht een plaats kunt geven. Ik zoek het in algemene maatregelen, niet in uitzonderingsposities. Ik bepleit niet te kijken naar etniciteit, maar naar algemene verklarende factoren voor criminaliteit. Er is geen enkele cultuur waar mensen tot crimineel worden opgevoed. Er zijn factoren waarvan we weten dat het verklarende factoren zijn voor criminaliteit en dat is nooit etniciteit. Wel sociaal-economische klasse en gebrek aan sociale controle, van ouders bijvoorbeeld.’
Heeft die neiging om uit te gaan van de specifieke etniciteit iets te maken met de invloed van de toenmalige culturele antropologie?
‘Dat geloof ik wel. Na de Molukse gijzelingen in de jaren zeventig is het minderhedenbeleid, en het voorkomen dat er sociale problemen ontstaan, wetenschappelijk gezien een tijdje gedomineerd door cultureel antropologen. Zij waren de enigen die zich er toen mee bezighielden. Zo is die antropologische invalshoek erin geslopen bij het kijken naar andere etniciteiten. Daarom praten wij nu over een “minderhedenprobleem” in plaats van een “buurtprobleem”. Terwijl het in Engeland wordt gedefinieerd in termen van racisme en discriminatie, uit schaamte over hun koloniale tijd. Ieder land zijn ding. Wij bezien alles vanuit een verdeling in etnische vakjes.’
Is het in de huidige politieke constellatie niet moeilijk om beleid van algemene factoren af te leiden? Het lijkt wel alsof men in Nederland per se wíl dat criminaliteit van Marokkaanse jongens te verklaren is uit hun Marokkaan zijn. En dat het beleid daarop afgestemd moet zijn.
‘Het is verbijsterend wat er allemaal wordt voorgesteld aan “onorthodoxe” maatregelen. Politici hebben tot nu toe vooral gereageerd met losse flodders in plaats van fatsoenlijke alternatieven te bieden. Die zijn er echt. Neem bijvoorbeeld het voorstel eerder in te grijpen als gezinnen niet functioneren. De stemming van nu is om daar niet te lang mee te wachten. Maar doe dat niet alleen bij allochtone gezinnen, ook bij Hollandse. Hanteer hier geen verschillende meetlatten. In het strafrecht bestaat het gelijkheidsbeginsel. We moeten het strafrecht niet gebruiken als instrument bij het bevorderen van het integratieproces.’
Er zijn klachten over de toepassing van het strafrecht. Rechters zouden te soepel zijn met strafoplegging. Mee eens?
‘Ik vind het raar dat ons strafrecht zo contrair functioneert aan de beginselen van de pedagogische leertheorie. Als je bij kinderen gedragsverandering wilt bereiken, moet je hen al bij de eerste overtreding ondubbelzinnig en stevig aanpakken. Wat je per se niet moet doen is eerst iets vergoelijken en een kind erop wijzen dat het dat niet meer moet doen, en de tweede keer een uitbrander en de derde keer een tik geven. Want zo groeit het niveau waarop dingen acceptabel zijn langzaam mee. En daardoor devalueert je sanctiepakket. Ik ben ervan overtuigd dat de rechterlijke macht dat helemaal niet goed doet.’
Lopen we met politie en justitie niet te veel aan achter de vox populi als het gaat om zaken die publicitair de aandacht trekken? Focussen we niet op een heel klein stukje van de misdaad en laten we niet zaken als heling en fraude liggen?
‘Daar speelt de opkomst van de risicosamenleving een rol. Mensen accepteren niet meer dat er nu eenmaal allerlei fysieke risico’s bestaan die hun veiligheid bedreigen. Men vraagt aan de overheid voor die veiligheid te zorgen. Wat een dief doet door je ruiten in te slaan en je juwelen te stelen, dat heeft een veel grotere impact op de slachtoffers dan heling of corruptie. Maar bijvoorbeeld terrorisme – wat we gelukkig volgens mij eigenlijk helemaal niet hebben in Nederland – dát veroorzaakt wel angst. De criminaliteit neemt af en de vox populi wil juist meer geld tegen de misdaad, ze is onverzadigbaar in dit opzicht.’
Een partij als de PVV is mordicus tegen gedogen van softdrugs. Hoe verklaart u dat?
‘Aan de ene kant is het effect van de hennepteelt op de Nederlandse economie een zegen, het brengt meer op dan menig landbouwproduct. Zolang instroom van zwart geld in een economie beperkt blijft is dat juist gunstig voor een nationale economie. Boven een bepaald percentage gaat het zwarte geld pas de economie ontwrichten. Aan de andere kant is illegale kwekerij in woonbuurten gevaarlijk door risico op brand en er komt ook intimidatie en geweld voor. Ik vermoed dat het kwaad bloed zet als sommige mensen ineens over grote rijkdom beschikken. Hennepkweek is het delict dat het meest wordt gemeld bij Meld Misdaad Anoniem.’
U bent jarenlang met criminaliteit bezig geweest en u studeert nu strafrecht. Wat is de reden?
‘In de eerste plaats puur intellectuele belangstelling, echt niks anders. Mensen vragen vaak: wat wil je ermee? Ik weet het nog niet. Ik zou wel mijn opvolgster Dina Siegel willen adviseren: ga strafrecht studeren. Het is niet genoeg om vrijblijvend een college bij te wonen. Je moet er echt in doorkneed worden, dan pas snap je dat rare redeneren van juristen. Je snapt die rechtenstudenten die criminologie doen zoveel beter.
Strafrecht kan enorm veel toevoegen aan de criminologie. Het vloeit in elkaar over: beginnen met de criminologische feiten, dan sociologie en dan strafrecht, normatief eindigen. Het normatieve van strafrecht vond ik ontzettend moeilijk in het begin. Je moet overal een opinie over hebben, logisch ook als je als advocaat een cliënt krijgt. Je moet naar een bepaald doel toewerken. Als criminoloog zit je met de open vragen die je probeert te beantwoorden.’
Tegen kroongetuigen
Frank Bovenkerk schreef een boek over Bettien Martens, een Haarlemse vrouw die een sleutelrol speelde in een internationaal opererend Colombiaanse cocaïnekartel uit Cali. Bovenkerk interviewde haar in een streng beveiligde Italiaanse gevangenis. Martens maakte gebruik van de pentiti-regeling, de Italiaanse variant op de Nederlandse werkwijze met kroongetuigen. Bovenkerk is nog steeds principieel tegen het gebruik van kroongetuigen.
‘Ik vind de meest doorslaggevende overweging dat je strafvermindering toezegt aan mensen die daar in moreel opzicht geen enkel recht op hebben. Daarom moet je dat niet doen. Je verlaagt jezelf tot het niveau waarop die mensen opereren, dat moet je juist in het strafrecht vermijden. Het verlinken tot kunst verheffen, dat is onacceptabel.
Ik snap heel goed waarom de officier van justitie zijn toevlucht neemt tot een kroongetuige. De druk om een zaak op te lossen is na jarenlang peperduur onderzoek soms enorm. Neem bijvoorbeeld alle moorden in het Amsterdamse milieu. De officier van justitie is dan bereid heel ver te gaan. Ze beloven van alles aan een kroongetuige maar als het erop aankomt kan het ze geen barst schelen. Hun wordt van alles voorgespiegeld en ze worden vernaggeld. De officieren van justitie die hun zaken behandelen hebben een diepe minachting voor hen. En uiteindelijk werkt het niet, ze blijken onbetrouwbaar te zijn.’
Is er eigenlijk nog wel waardevrij criminologisch onderzoek in Nederland of laat de criminologie haar oren te veel hangen naar opdrachtgevers?
‘Ja natuurlijk doet ze dat. Dat geldt niet alleen voor het WODC (Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum van het ministerie van Justitie – red.), maar ook voor universiteiten en sommige onderzoeksbureaus, hoewel er ook bureaus zijn die het echt goed proberen te doen. Een hoogleraar of wetenschappelijk medewerker voelt zich verantwoordelijk voor het binnenhalen van onderzoeksopdrachten. Er is op universiteiten een druk om opdrachten binnen te halen. Niet alles kan uit de eerste geldstroom komen. Maar ik denk dat de beïnvloeding door de opdrachtgever nog iets sluipender is dan dat. Ik denk dat veel academici aan zelfcensuur doen en begrijpen dat de opdrachtgever het toch graag in een bepaalde richting gestuurd wil zien. Dat mechanisme bestaat en je moet je daar actief tegen teweerstellen. In mijn nieuwe baan bij de Universiteit van Amsterdam doe ik dat ook. Ik zeg: van die pot hoef ik niets te hebben, tenzij onder condities. Ook achter de geldstroom van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek zitten bureaucraten die gaan sturen en voor jou willen bepalen wat de thema’s zijn die van belang zijn. Ik vind dat ze zich daar helemaal niet mee moeten bemoeien.’
Laten opdrachtgevers bij de overheid onwelgevallige onderzoeken in de onderste la verdwijnen?
‘Ze laten die niet zomaar in de la vallen, nee, het gaat vaak geraffineerder. Ze zetten meerdere onderzoeken uit over hetzelfde onderwerp. Dan kunnen ze kiezen welke legitimatie of ondersteuning ze voor het beleid nodig hebben.’
Is dat iets waar u zich zorgen over maakt?
‘Ja natuurlijk! André Köbben en Henk Tromp hebben een boek geschreven over De Onwelkome Boodschap. Hij laat zien hoe allerlei onderzoekers gestuurd worden door hun opdrachtgever.’
Veel academici zitten financieel niet in een positie dat ze hun mond open kunnen doen.
‘Dat is waar. Ik ben voor mijn positie niet afhankelijk van opdrachtgevers. Er zijn hoogleraren die zich niet zo vrij voelen om te zeggen wat ze hiervan vinden als ik. Ik heb daar als opdrachtnemer absoluut geen last van en stel er een eer in om onafhankelijk te blijven en zie ook niet op tegen conflicten over dat onderwerp. Laatst was er een middag georganiseerd over dit thema door de Nederlandse Vereniging voor Kriminologie, maar daar kwam niets uit. Miranda Boone en Willem de Haan probeerden dat aan te jagen. Er waren collega’s van het WODC die onmiddellijk opsprongen om te zeggen dat het allemaal niet waar was. Toen werd er gevraagd om concrete voorbeelden en niemand durfde over de brug te komen.’
Wat vindt u van het WODC?
‘Het WODC is verreweg het grootste criminologische instituut in Nederland, maar ik deel hierbij mee dat ik absoluut niks met het WODC te maken wil hebben, als ik daardoor in een afhankelijke situatie zou geraken. Dat wil ik al tien jaar niet. De reden hiervoor ligt precies in deze sfeer. Ik heb daar heel ongelukkige ervaringen mee opgedaan en daarna heb ik gedacht: bekijken jullie het maar. Het is natuurlijk ook heel idioot dat onderzoekers door concurrenten worden beoordeeld. Het WODC doet zelf onderzoek en deelt geld uit voor onderzoek. Vervolgens beoordelen zij of je het mag doen op jouw manier of niet. Je krijgt een commissie in je nek die mee gaat kijken. Daar vindt het sturen plaats.’
Waarom wilt u altijd verre blijven van het besturen en het beleidsmatige?
‘Omdat ik daar echt onvoldoende van weet. Een simpele reden is dat ik niet kan beoordelen wat de politieke haalbaarheid van een voorstel is. Daar moet je voor gestudeerd hebben en bestuurlijk instinct voor hebben. Je kan van alles verzinnen en voorstellen, maar veel dingen zijn nu eenmaal niet te verwezenlijken.’
Prof. dr. Frank Bovenkerk is bijzonder hoogleraar Radicalisering Studies aan de UvA.
Frank Bovenkerk maakt zich zorgen over hoge criminaliteit onder Marokkaanse jongens. Maar ze zijn niet crimineel doordat ze Marokkaans zijn. Wel door onvoldoende sociale controle en hun sociaal-economische komaf. Een gesprek daags na zijn afscheidsrede als hoogleraar criminologie aan het Willem Pompe Instituut. ‘Gebruik het strafrecht niet als instrument om integratie te bevorderen’.
Wat merkt u zélf van criminele Marokkaanse jongeren hier bij u in Amsterdam-Zuid?
‘Niets. In deze wijk wonen ruim 1000 mensen, de huizen zijn van een woningbouwvereniging, De Samenwerking. Als de gewone gemeentelijke toewijzingsregels hier zouden worden toegepast, en gezinsgrootte en inkomensklasse in aanmerking nemende, dan zouden hier vijftien tot twintig procent allochtonen moeten wonen. Maar er woont er nauwelijks één. Ik wilde weten hoe dat kwam en heb dat uitgezocht. De reden is dat je geen lid kunt worden van de woningbouwvereniging omdat er een heel lange ledenlijst is. Op de ledenlijst staan alleen mensen die zich heel lang geleden hebben ingeschreven, ofwel hun kinderen of partners.’
’Dit is een schoolvoorbeeld van indirecte discriminatie. Een systeem van coöptatie, zonder dat er kwaadaardigheid aan te pas hoeft te komen. Vervolgens vroeg ik me af hoe de woningbouwvereniging zich dat kon permitteren, in weerwil van de gemeentelijke regels voor woningtoewijzing. Toen bleek dat dit geen woningbouwvereniging is van huurders, maar van bezitters. Daarom hoeft zij zich niet te houden aan de gemeentelijke regels. Een kleine eeuw geleden heeft een lid van die vereniging een eigendomsarrangement verzonnen dat nergens anders in Nederland voorkomt. Dat is nog steeds zo, het bestuur berust daarin. Zo hoeft men zich niks aan te trekken van de toewijzingsregels. Ik vind het idioot dat wij daardoor zo’n afwijkend buurtprofiel blijven hebben. Het gekke is dat hier allemaal bekende, nette en progressieve mensen wonen die dit gewoon zo willen houden. Ook bekende schrijvers en journalisten van verschillende progressieve media. Zij zijn bang voor problemen als in de Diamantbuurt. Maar ik vind dat het bestuur zélf hier iets aan moet doen, nu de gemeente dat niet kan. Ik ga daar ook stampij over maken, ze zijn nog niet van mij af, ik ga naar ledenvergaderingen, ik blijf gewoon doorgaan daarmee. Door dit soort mechanismen worden allochtonen buitengesloten, dat helpt niet bij het bestrijden van criminaliteit die in die groep voorkomt.’
Nederland worstelt met de Marokkanen. Is die ongemakkelijkheid vooral een Nederlands issue?
‘Ja, veel meer dan in België en Frankrijk. Het criminaliteitsprobleem is daar ook minder ernstig. De cultuur van de Marokkanen in België is ook anders. Die zijn relatief vaker uit Marokkaanse steden afkomstig. De Marokkanen in Nederland stammen uit het Rifgebergte, waar de Barbarijse zeerovers vandaan kwamen. Dat zijn heel zelfstandige mensen, die altijd dwars zijn geweest, ook tegen de Marokkaanse koning. België was eerder met het werven van gastarbeiders en heeft toen mensen uit het noorden genomen. En toen de Nederlanders kwamen zei de koning: “Ga maar naar het Rifgebergte”, want daar had hij net een grote opstand gehad. Met Turkije is dat net zo gegaan. Duitsland was tien jaar eerder en heeft toen mensen uit het relatief ontwikkelde West-Turkije gehaald. En Oost-Turkije was aan de beurt toen Nederland op de proppen kwam. Ik kwam er ook pas later achter dat migranten helemaal niet altijd positieve selecties van hun bevolking vormden qua ondernemingszin en dergelijke. En dat er binnen die gemeenschap iets als eerwraak bestond. Die dingen heb ik leren begrijpen door mijn toenmalige collega op het Willem Pompe Instituut Yücel Yesilgöz. Hij is een tijdje rechter is geweest in Zuidoost-Turkije en heeft daar veel eerwraakzaken behandeld. Die ervaring en kennis kwamen hem hier in Nederland goed van pas. Hij heeft daar toenmalig minister Korthals over geadviseerd.’
Nederland worstelde toen nog met iets als eerwraak.
‘Ja, dat ging om de zogenoemde Zevenaarse bloedvete, een slepende affaire tussen een aantal Turkse gezinnen die onoplosbaar leek. Op een gegeven moment waren er in Nederland en Turkije acht of negen slachtoffers gevallen. Toen meldde zich een sterk verhollandste Turkse jongen uit een van die families bij de politie en zei: “Bescherm mij, want ik zal het volgende slachtoffer zijn.” Waarop de politie zei: “Dat kan niet, want dan moet er eerst iets gebeurd zijn.” Die jongen nam daar geen genoegen mee en de zaak kwam ten slotte op het bord van de toenmalige minister Korthals. Die zei: “Wat moeten wij hier in godsnaam mee?” Een ambtenaar zei tegen Korthals: “Zullen wij het eens proberen op de manier van die mensen zelf? Ik ken iemand die dat kan.” En dat was Yesilgöz. Die zei: “Oké, maar dan heb ik een grote indrukwekkende Mercedes nodig en een chauffeur met een pet.” Zo ging hij met die families in gesprek.
Hij heeft toen een bepaalde oplossing gevonden die onder meer inhield dat een van die families elders in Nederland gehuisvest zou moeten worden. Dat kwam hij enthousiast melden aan de secretaris-generaal van Justitie. Die vroeg: “Mooi, maar nu verder?” “Nou”, zei Yesilgöz, “28 Turkse gezinnen moeten ergens anders in Nederland gaan wonen.” Hij dacht dat dat zomaar zou kunnen, maar helaas was er geen gemeente te vinden die daaraan wilde meewerken. Yesilgöz ontplofte: “Ik kan ervoor zorgen dat die achterlijke boeren uit Turkije, die niemand hier aankan, ophouden met hun vendetta. Het echte probleem zit in de Hollandse bureaucratie die niet in staat is om 28 gezinnen te huisvesten.” Uiteindelijk is het wel gelukt. Die gezinnen werden één voor één gehuisvest en de vendetta hield op.’
Een mooi verhaal over hoe je een oplossing vindt door te focussen op de etniciteit. Maar geheel contra uw huidige opvattingen hierover?
‘Bedenk dat dit tien jaar geleden speelde, voor de moorden op Fortuyn en Van Gogh. Bovendien geloofden wij nog in die aanpak. Bijvoorbeeld in het idee van een cultureel verweer in een rechtszaak. Nu denk ik daar wel anders over. Behandel in het strafrecht een verdachte van eerwraak als een moordenaar. Pas eventueel verzachtende omstandigheden toe, maar volgens het Nederlandse systeem. Een moord zou eventueel redelijk gedrag in de cultuur van een verdachte kunnen zijn. Als dat zo is kun je kijken of je het binnen de Nederlandse systematiek van het strafrecht een plaats kunt geven. Ik zoek het in algemene maatregelen, niet in uitzonderingsposities. Ik bepleit niet te kijken naar etniciteit, maar naar algemene verklarende factoren voor criminaliteit. Er is geen enkele cultuur waar mensen tot crimineel worden opgevoed. Er zijn factoren waarvan we weten dat het verklarende factoren zijn voor criminaliteit en dat is nooit etniciteit. Wel sociaal-economische klasse en gebrek aan sociale controle, van ouders bijvoorbeeld.’
Heeft die neiging om uit te gaan van de specifieke etniciteit iets te maken met de invloed van de toenmalige culturele antropologie?
‘Dat geloof ik wel. Na de Molukse gijzelingen in de jaren zeventig is het minderhedenbeleid, en het voorkomen dat er sociale problemen ontstaan, wetenschappelijk gezien een tijdje gedomineerd door cultureel antropologen. Zij waren de enigen die zich er toen mee bezighielden. Zo is die antropologische invalshoek erin geslopen bij het kijken naar andere etniciteiten. Daarom praten wij nu over een “minderhedenprobleem” in plaats van een “buurtprobleem”. Terwijl het in Engeland wordt gedefinieerd in termen van racisme en discriminatie, uit schaamte over hun koloniale tijd. Ieder land zijn ding. Wij bezien alles vanuit een verdeling in etnische vakjes.’
Is het in de huidige politieke constellatie niet moeilijk om beleid van algemene factoren af te leiden? Het lijkt wel alsof men in Nederland per se wíl dat criminaliteit van Marokkaanse jongens te verklaren is uit hun Marokkaan zijn. En dat het beleid daarop afgestemd moet zijn.
‘Het is verbijsterend wat er allemaal wordt voorgesteld aan “onorthodoxe” maatregelen. Politici hebben tot nu toe vooral gereageerd met losse flodders in plaats van fatsoenlijke alternatieven te bieden. Die zijn er echt. Neem bijvoorbeeld het voorstel eerder in te grijpen als gezinnen niet functioneren. De stemming van nu is om daar niet te lang mee te wachten. Maar doe dat niet alleen bij allochtone gezinnen, ook bij Hollandse. Hanteer hier geen verschillende meetlatten. In het strafrecht bestaat het gelijkheidsbeginsel. We moeten het strafrecht niet gebruiken als instrument bij het bevorderen van het integratieproces.’
Er zijn klachten over de toepassing van het strafrecht. Rechters zouden te soepel zijn met strafoplegging. Mee eens?
‘Ik vind het raar dat ons strafrecht zo contrair functioneert aan de beginselen van de pedagogische leertheorie. Als je bij kinderen gedragsverandering wilt bereiken, moet je hen al bij de eerste overtreding ondubbelzinnig en stevig aanpakken. Wat je per se niet moet doen is eerst iets vergoelijken en een kind erop wijzen dat het dat niet meer moet doen, en de tweede keer een uitbrander en de derde keer een tik geven. Want zo groeit het niveau waarop dingen acceptabel zijn langzaam mee. En daardoor devalueert je sanctiepakket. Ik ben ervan overtuigd dat de rechterlijke macht dat helemaal niet goed doet.’
Lopen we met politie en justitie niet te veel aan achter de vox populi als het gaat om zaken die publicitair de aandacht trekken? Focussen we niet op een heel klein stukje van de misdaad en laten we niet zaken als heling en fraude liggen?
‘Daar speelt de opkomst van de risicosamenleving een rol. Mensen accepteren niet meer dat er nu eenmaal allerlei fysieke risico’s bestaan die hun veiligheid bedreigen. Men vraagt aan de overheid voor die veiligheid te zorgen. Wat een dief doet door je ruiten in te slaan en je juwelen te stelen, dat heeft een veel grotere impact op de slachtoffers dan heling of corruptie. Maar bijvoorbeeld terrorisme – wat we gelukkig volgens mij eigenlijk helemaal niet hebben in Nederland – dát veroorzaakt wel angst. De criminaliteit neemt af en de vox populi wil juist meer geld tegen de misdaad, ze is onverzadigbaar in dit opzicht.’
Een partij als de PVV is mordicus tegen gedogen van softdrugs. Hoe verklaart u dat?
‘Aan de ene kant is het effect van de hennepteelt op de Nederlandse economie een zegen, het brengt meer op dan menig landbouwproduct. Zolang instroom van zwart geld in een economie beperkt blijft is dat juist gunstig voor een nationale economie. Boven een bepaald percentage gaat het zwarte geld pas de economie ontwrichten. Aan de andere kant is illegale kwekerij in woonbuurten gevaarlijk door risico op brand en er komt ook intimidatie en geweld voor. Ik vermoed dat het kwaad bloed zet als sommige mensen ineens over grote rijkdom beschikken. Hennepkweek is het delict dat het meest wordt gemeld bij Meld Misdaad Anoniem.’
U bent jarenlang met criminaliteit bezig geweest en u studeert nu strafrecht. Wat is de reden?
‘In de eerste plaats puur intellectuele belangstelling, echt niks anders. Mensen vragen vaak: wat wil je ermee? Ik weet het nog niet. Ik zou wel mijn opvolgster Dina Siegel willen adviseren: ga strafrecht studeren. Het is niet genoeg om vrijblijvend een college bij te wonen. Je moet er echt in doorkneed worden, dan pas snap je dat rare redeneren van juristen. Je snapt die rechtenstudenten die criminologie doen zoveel beter.
Strafrecht kan enorm veel toevoegen aan de criminologie. Het vloeit in elkaar over: beginnen met de criminologische feiten, dan sociologie en dan strafrecht, normatief eindigen. Het normatieve van strafrecht vond ik ontzettend moeilijk in het begin. Je moet overal een opinie over hebben, logisch ook als je als advocaat een cliënt krijgt. Je moet naar een bepaald doel toewerken. Als criminoloog zit je met de open vragen die je probeert te beantwoorden.’
Tegen kroongetuigen
Frank Bovenkerk schreef een boek over Bettien Martens, een Haarlemse vrouw die een sleutelrol speelde in een internationaal opererend Colombiaanse cocaïnekartel uit Cali. Bovenkerk interviewde haar in een streng beveiligde Italiaanse gevangenis. Martens maakte gebruik van de pentiti-regeling, de Italiaanse variant op de Nederlandse werkwijze met kroongetuigen. Bovenkerk is nog steeds principieel tegen het gebruik van kroongetuigen.
‘Ik vind de meest doorslaggevende overweging dat je strafvermindering toezegt aan mensen die daar in moreel opzicht geen enkel recht op hebben. Daarom moet je dat niet doen. Je verlaagt jezelf tot het niveau waarop die mensen opereren, dat moet je juist in het strafrecht vermijden. Het verlinken tot kunst verheffen, dat is onacceptabel.
Ik snap heel goed waarom de officier van justitie zijn toevlucht neemt tot een kroongetuige. De druk om een zaak op te lossen is na jarenlang peperduur onderzoek soms enorm. Neem bijvoorbeeld alle moorden in het Amsterdamse milieu. De officier van justitie is dan bereid heel ver te gaan. Ze beloven van alles aan een kroongetuige maar als het erop aankomt kan het ze geen barst schelen. Hun wordt van alles voorgespiegeld en ze worden vernaggeld. De officieren van justitie die hun zaken behandelen hebben een diepe minachting voor hen. En uiteindelijk werkt het niet, ze blijken onbetrouwbaar te zijn.’
Is er eigenlijk nog wel waardevrij criminologisch onderzoek in Nederland of laat de criminologie haar oren te veel hangen naar opdrachtgevers?
‘Ja natuurlijk doet ze dat. Dat geldt niet alleen voor het WODC (Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum van het ministerie van Justitie – red.), maar ook voor universiteiten en sommige onderzoeksbureaus, hoewel er ook bureaus zijn die het echt goed proberen te doen. Een hoogleraar of wetenschappelijk medewerker voelt zich verantwoordelijk voor het binnenhalen van onderzoeksopdrachten. Er is op universiteiten een druk om opdrachten binnen te halen. Niet alles kan uit de eerste geldstroom komen. Maar ik denk dat de beïnvloeding door de opdrachtgever nog iets sluipender is dan dat. Ik denk dat veel academici aan zelfcensuur doen en begrijpen dat de opdrachtgever het toch graag in een bepaalde richting gestuurd wil zien. Dat mechanisme bestaat en je moet je daar actief tegen teweerstellen. In mijn nieuwe baan bij de Universiteit van Amsterdam doe ik dat ook. Ik zeg: van die pot hoef ik niets te hebben, tenzij onder condities. Ook achter de geldstroom van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek zitten bureaucraten die gaan sturen en voor jou willen bepalen wat de thema’s zijn die van belang zijn. Ik vind dat ze zich daar helemaal niet mee moeten bemoeien.’
Laten opdrachtgevers bij de overheid onwelgevallige onderzoeken in de onderste la verdwijnen?
‘Ze laten die niet zomaar in de la vallen, nee, het gaat vaak geraffineerder. Ze zetten meerdere onderzoeken uit over hetzelfde onderwerp. Dan kunnen ze kiezen welke legitimatie of ondersteuning ze voor het beleid nodig hebben.’
Is dat iets waar u zich zorgen over maakt?
‘Ja natuurlijk! André Köbben en Henk Tromp hebben een boek geschreven over De Onwelkome Boodschap. Hij laat zien hoe allerlei onderzoekers gestuurd worden door hun opdrachtgever.’
Veel academici zitten financieel niet in een positie dat ze hun mond open kunnen doen.
‘Dat is waar. Ik ben voor mijn positie niet afhankelijk van opdrachtgevers. Er zijn hoogleraren die zich niet zo vrij voelen om te zeggen wat ze hiervan vinden als ik. Ik heb daar als opdrachtnemer absoluut geen last van en stel er een eer in om onafhankelijk te blijven en zie ook niet op tegen conflicten over dat onderwerp. Laatst was er een middag georganiseerd over dit thema door de Nederlandse Vereniging voor Kriminologie, maar daar kwam niets uit. Miranda Boone en Willem de Haan probeerden dat aan te jagen. Er waren collega’s van het WODC die onmiddellijk opsprongen om te zeggen dat het allemaal niet waar was. Toen werd er gevraagd om concrete voorbeelden en niemand durfde over de brug te komen.’
Wat vindt u van het WODC?
‘Het WODC is verreweg het grootste criminologische instituut in Nederland, maar ik deel hierbij mee dat ik absoluut niks met het WODC te maken wil hebben, als ik daardoor in een afhankelijke situatie zou geraken. Dat wil ik al tien jaar niet. De reden hiervoor ligt precies in deze sfeer. Ik heb daar heel ongelukkige ervaringen mee opgedaan en daarna heb ik gedacht: bekijken jullie het maar. Het is natuurlijk ook heel idioot dat onderzoekers door concurrenten worden beoordeeld. Het WODC doet zelf onderzoek en deelt geld uit voor onderzoek. Vervolgens beoordelen zij of je het mag doen op jouw manier of niet. Je krijgt een commissie in je nek die mee gaat kijken. Daar vindt het sturen plaats.’
Waarom wilt u altijd verre blijven van het besturen en het beleidsmatige?
‘Omdat ik daar echt onvoldoende van weet. Een simpele reden is dat ik niet kan beoordelen wat de politieke haalbaarheid van een voorstel is. Daar moet je voor gestudeerd hebben en bestuurlijk instinct voor hebben. Je kan van alles verzinnen en voorstellen, maar veel dingen zijn nu eenmaal niet te verwezenlijken.’
Prof. dr. Frank Bovenkerk is bijzonder hoogleraar Radicalisering Studies aan de UvA.
Hoe bereik je vrijheid voor iedereen en vrijheid van meningsuiting in het bijzonder? Stap in een treinexperience met tien bijzondere coupés en reis met de vrijheidstrein tussen Amsterdam en Den Haag HS.
Deze bijzondere trein rijdt om 65 jaar bevrijding te vieren. In de vrijheidstrein wordt aan Nederlanders gevraagd om actief mee te doen aan het debat over vrijheid en om de belangrijkste voorwaarden voor vrijheid te formuleren. Met films, cabaret, debatten en gesprekken met politici.
Wat gebeurt er allemaal aan boord:
– Political Party: Comedians van Boom Chicago verzorgen een optreden.
– Film: VU-filosoof Allard den Dulk zal filmfragmenten laten zien met betrekking tot menselijke vrijheid.
– Speeddaten met een politicus: Stel je vraag bijvoorbeeld aan John Leerdam (PvdA)
– Veteranen: Twee veteranen uit uiteenlopende oorlogen zullen vertellen over hun ervaringen.
– UAF en ECHO: Enkele UAF-studenten en Echo ambassadeurs vertellen over hun ervaringen.
– Debat: In aanwezigheid van politieke prominenten, waaronder Ernst Hirsch Ballin (CDA) zal gedebatteerd worden over de grenzen van de vrijheid van meningsuiting.
– Surprise-act op station Den Haag HS.
De vrijheidstrein gaat in aanloop naar 5 mei 2010 vijf weken door het land rijden en geeft daarmee een extra impuls aan het debat over vrijheid en moet mensen blijvend stimuleren zich te bekommeren om de vrijheid wereldwijd, want vrijheid vraagt onderhoud. Ook na 5 mei 2010.
Hoe bereik je vrijheid voor iedereen en vrijheid van meningsuiting in het bijzonder? Stap in een treinexperience met tien bijzondere coupés en reis met de vrijheidstrein tussen Amsterdam en Den Haag HS.
Deze bijzondere trein rijdt om 65 jaar bevrijding te vieren. In de vrijheidstrein wordt aan Nederlanders gevraagd om actief mee te doen aan het debat over vrijheid en om de belangrijkste voorwaarden voor vrijheid te formuleren. Met films, cabaret, debatten en gesprekken met politici.
Wat gebeurt er allemaal aan boord:
- Political Party: Comedians van Boom Chicago verzorgen een optreden.
- Film: VU-filosoof Allard den Dulk zal filmfragmenten laten zien met betrekking tot menselijke vrijheid.
- Speeddaten met een politicus: Stel je vraag bijvoorbeeld aan John Leerdam (PvdA)
- Veteranen: Twee veteranen uit uiteenlopende oorlogen zullen vertellen over hun ervaringen.
- UAF en ECHO: Enkele UAF-studenten en Echo ambassadeurs vertellen over hun ervaringen.
- Debat: In aanwezigheid van politieke prominenten, waaronder Ernst Hirsch Ballin (CDA) zal gedebatteerd worden over de grenzen van de vrijheid van meningsuiting.
- Surprise-act op station Den Haag HS.
De vrijheidstrein gaat in aanloop naar 5 mei 2010 vijf weken door het land rijden en geeft daarmee een extra impuls aan het debat over vrijheid en moet mensen blijvend stimuleren zich te bekommeren om de vrijheid wereldwijd, want vrijheid vraagt onderhoud. Ook na 5 mei 2010.
In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is de olie niet afkomstig uit de resten van dinosauriërs of plantenresten. Het zou ontstaan zijn door op silica-gebaseerde levensvorm genaamd diatomeeën. Diatomeeën leven in de bovenste meters van de oceanen en meren zijn in staat, in tegenstelling tot mensen, zonlicht omzetten in energie.
Om te blijven drijven en om de energie die zij genereren vast te houden, maken diatomeeën een olie-achtige substantie. Maar om deze olie te gebruiken om uw auto brandstof die het nodig te worden samengevat in de grond voor miljoenen jaren. Er zijn ongeveer 20 ton van deze deze jongens nodig om een liter benzine te maken voor uw auto.
Unlike popular belief, oil does not come from the remains of dinosaurs, rather from the silica based life-form called diatoms. Diatoms live in the top few meters of oceans and lakes and are able, unlike people, to convert sunlight into energy.
In order to remain afloat and to store the energy they soak in, diatoms create an oil substance. But in order to use this oil to fuel your car it needs to be condensed in the ground for millions of years. It takes about a 20 metric tons of these these guys to make one liter of gasoline for your car.
Ian Buruma over het temmen van goden
17 februari 2010
In april verschijnt het nieuwe boek van filosoof Ian Buruma, Taming the Gods, over de vraag hoe we religie en democratie kunnen verenigen. In de Maand van de Filosofie, op zondagmiddag 11 april 2010, geeft Buruma een lezing op de Universiteit voor Humanistiek over dit thema, gevolgd door een discussie met coreferenten Bram de Swaan en Harry Kunneman, onder leiding van Elma Drayer.
‘Desire to believe in a higher order is as human as making war.
We cannot wish it away, in West or East. The important question is how to tame it.’
De afgelopen acht jaar hadden de Verenigde Staten een born-again Christian als president, die gesteund door goed georganiseerde evangelicals ernaar leek te neigen de scheiding kerk en staat te laten vervagen. In Europa veroorzaakt het aantal geradicaliseerde moslims een wijdverbreide vrees dat de Islam de Westerse liberale democratie ondermijnt. En zelfs in polytheïstische Azië wordt de ontwikkeling van democratie in sommige landen, met name China, gehinderd door een lange traditie van religie nauw verbonden aan de staat.
In Taming the Gods geeft Ian Buruma een samenhangende analyse die vergelijking mogelijk maakt van de spanningen tussen religie en politiek op drie continenten. Buruma spaart niemand en daagt zowel dogmatische gelovigen als dogmatische secularisten uit. Religie en democratie zijn compatibel, maar alleen als de autoriteiten ze scherp uit elkaar houden.
De filosofiemiddag wordt georganiseerd door het Nederlands Gesprek Centrum, ISVW en de Universiteit voor Humanistiek.
Kosten: € 35,- (€ 15,- voor UvH studenten)
U kunt zich vanaf 19 februari aanmelden op de site van ISVW, www.isvw.nl Informatie: 033-4650700 of per email reserveringen@isvw.nl
Ian Buruma on the taming of gods
February 17, 2010
April, the new published book by philosopher Ian Buruma, Taming the Gods, shows how we can reconcile religion and democracy. In the Month of Philosophy, on Sunday April 11, 2010, Buruma gives a lecture at the University of Humanist Studies on this theme, followed by a discussion with coreferenten Bram de Swaan and Harry Kunneman, headed by Elma Drayer.
‘Desire to Believe in a higher order is as human as making war.
We can not wish it away, in West or East. The important question is how to tame it. ”
The past eight years the U.S. had a born-again Christian as president, supported by well-organized evangelicals aim seemed to be inclined separating church and state blur. In Europe the number of radicalized Muslims caused a widespread fear that Islam undermines Western liberal democracy. And even in polytheistic Asia, the development of democracy in some countries, particularly China, are hampered by a long tradition of religion is closely tied to the state.
In Taming the Gods Ian Buruma gives a coherent analysis that allows comparison of the tensions between religion and politics on three continents. Buruma and spares no one will challenge both dogmatic believers and dogmatic secularists out. Religion and democracy are compatible, but only if the authorities they sharply apart.
Zelfkennis & zelfbeeld is een cruciaal onderdeel van levenskunst. Weten wie je zelf bent, waar je vandaan komt, waar je heen wilt en hoe je in elkaar zit. Wie ben je echt?
Wie ben jij eigenlijk?
Emotie & energie
Wat drijft mij?
Emotie & energie gaat over de vraag wat jou in beweging kan zetten. Waar word je enthousiast van? Wat remt je af? Welke signalen geven je lijf? Hoe richt je jouw energie?
Wat drijft jou?
Daadkracht & zelfsturing
Waar ben ik toe in staat?
Daadkracht & zelfsturing is nodig om wensen waar te maken. Welke technieken kun je gebruiken? Hoe verander je een gewoonte die je in de weg zit? Wat kun je doen?
Waar ben jij toe in staat?
Mens & maatschappij
Hoe leef ik samen?
Mens & maatschappij richt de blik op de mensen met wie je samen leeft. Hoe zie jij de wereld? Wat vragen anderen aan jou? Hoe beleef jij de wereld en hoe beleeft de wereld jou?
Hoe leef jij samen?
Waarden & zingeving
Wat vind ik waardevol?
Waarden & zingeving heb je nodig om te weten wat voor jou echt belangrijk is. Wat zijn jouw idealen? Wat is hoofdzaak en wat bijzaak?
Wat vind jij echt belangrijk? Wat is voor jou waardevol en wat niet? Wat vind jij waardevol?
Tijd & vergankelijkheid
Hoe leef ik met de dood?
Tijd & vergankelijkheid staat stil bij de zin van dood gaan. Tijd is schaars en gaat voorbij. Hoe ga jij daar mee om? Herken je de momenten die er toe doen? Glipt de tijd door je vingers?
Self knowledge & self-image
Who am I?
Self-knowledge & self-image is a crucial part of living. Knowing who you are, where you come from, where you want to go and how you put things together. Who are you really?
Who are you?
Energy & Emotion
What drives me?
Emotion & energy is about what you can put in motion. When do you become enthusiastic? What slows you down? What signals your body? How does your energy?
What drives you?
Decisiveness & self
Where to am I capable?
Decisiveness is needed to selffullfilling & making desires come true. What techniques can you use? How do you change a habit that gets into your way? What can you do?
Where are you far in state?
People & Society
How do we live together?
Man & Society focuses the eye on the people with whom you live together. How do you see the world? What do others think of you? How do you experience the world and how does the world experience you?
How do you live together?
Values & meaning
What I find valuable?
About values & meaning, you need to know what is really important to you. What are your ideals? What is, and what is not essential in afterthought?
What do you think is really important? What is valuable for you and what not? What do you value?
Time & mortality
How do I live with death?
Time & impermanence ponders the meaning of death. Time is scarce and passes. How do you deal with that? Do you recognize the moments that matter? Time slips through your fingers?
How you live with death?
Ayaan Hirsi Ali zet haar campagne tegen de radicale islam voort. Ze roept christenen, humanisten en feministen op het lot van moslimvrouwen te verbeteren en de radicalisering onder jongeren te bestrijden
In ‘Nomade’, het boek dat op 15 maart is verschenen, beschrijft Hirsi Ali hoe de islam in Amerika en Europa steeds meer voet aan de grond krijgt en hoe die ideologie botst met westerse idealen als vrijheid en eigen verantwoordelijkheid. Daarom is het volgens haar tijd voor ‘de opening van het moslimdenken, een verlichtingsproject’, bericht weekblad Elsevier.
Ze vindt dat de kerk een propagandastrijd moet aangaan met de islam, die volgens haar te weinig tegenspel krijgt. Amerikanen onderschatten de groei van deze religie in eigen land. Europa slaapwandelt volgens haar de ondergang tegemoet. Westerlingen hebben te lang achterovergeleund en toegekeken terwijl moslimgeestelijken zieltjes wonnen.
Verdraagzamer
Hirsi Ali roept christenen, humanisten en feministen op het lot van moslimvrouwen te verbeteren en de radicalisering onder jongeren te bestrijden. ‘Het is misschien paradoxaal om de kerk erbij te halen, terwijl voorvechters van de verlichting het Vaticaan altijd hebben bestreden, maar het christendom is veranderd en de kerk een veel verdraagzamer instituut geworden,’ schrijft Hirsi Ali.
Zonder verlichting zullen migranten volgens haar nooit de westerse waarden en normen overnemen en zullen ze onderdrukking van vrouwen en huiselijk geweld normaal blijven vinden.
De voormalige VVD-politica is niet erg onder de indruk van Geert Wilders. Ze ziet hem als een populist wiens beleid niet uitvoerbaar is. Wel verwacht ze dat hij de verkiezingen gaat winnen.
Ik ben Ayaan
HUMAN-filmmaakster Eveline van Dijck leerde Ayaan Hirsi Ali in de zomer van 2001 kennen toen zij voor een film over een Somalische vluchtelinge een tolk nodig had. Niemand wist toen nog dat deze jonge vrouw in 2003 in de Tweede Kamer zou komen en dat in 2005 Time Magazine haar uit zou roepen tot een van de 100 invloedrijkste personen ter wereld.
Van Dijck maakte, onder andere aan de hand van homevideo’s, de documentaire ‘Ik ben Ayaan’ die in 2006 werd uitgezonden bij HUMAN. Bekijk hier de uitzending online.
Ayaan Hirsi Ali is pursuing her campaign against radical Islam to continue. She calls on Christians, humanists, and feminists to improve Muslim womenrights and to fight against the radicalization of young people.
In ‘Nomad’, the book was published on March 15, Hirsi Ali describes how Islam in America and Europe increasingly gets a foothold, and how that ideology clashes with Western ideals of freedom and personal responsibility. Therefore, according to its time for ‘the opening of Islamic thought, a lighting project, post weekly Elsevier.
She believes the church must enter a propaganda battle with Islam, which it receives too little at stake. Americans underestimate the growth of this religion at home. Europe sleepwalking in her ruin. Westerners have leaned back too long and watched as Muslim clerics sought souls.
Tolerant
Hirsi Ali calls Christians, humanists, and feminists on the plight of Muslim women to improve and fight the radicalization of young people. “It is perhaps paradoxical to the church to get there, while defenders of lighting the Vatican have always fought, but Christianity is changing and the church became an institution far more tolerant,” says Hirsi Ali.
Islamic immigrants, will never adopt Western values and norms and they will continue to suppress women and use domestic violence to be normal.
The former VVD politician was not very impressed by Geert Wilders. She sees him as a populist whose policy is not feasible. Evenso, she expects that he will win in the next elections
I am Ayaan
HUMAN-Eveline van Dijck taught filmmaker Ayaan Hirsi Ali in the summer of 2001 when they know a film about a Somali refugee needed an interpreter. Nobody knew then that this young woman in 2003 in the House would come and that in 2005 Time Magazine would call her one of the 100 most influential people in the world.
Van Dyck made, including using home videos, the documentary “I am Ayaan ‘that aired in 2006 to HUMAN. Watch the show online.
‘Religies beschermen een groot zwart gat’, zegt Gijs Scholten van Aschat in de nieuwe uitgave van HUMUS. ‘In dat gat bevindt zich het Iets of het Niets of God.’ De acteur is dit seizoen weer te zien in De Vloer Op.
Gijs Scholten van Aschat werd bekekend bij het grote publiek door zijn rollen in de tv-series ‘Oud Geld’ en ‘Pleidooi’ en in de film ‘Cloaca’. Sinds 2004 speelt hij in De Vloer Op, het improvisatieprogramma van HUMAN. Een nieuwe reeks hiervan is vanaf juni te zien.
God, Iets en Niets
In HUMUShet ledenblad van het Humanistisch Verbond, laat de acteur zijn gedachten onder andere gaan over levensbeschouwing. Hij gelooft niet in God maar wel in het instituut God.
‘Filosofen zeggen dat religies werken met beelden en verhalen die een groot zwart gat beschermen. In dat gat bevindt zich God, het grote Iets of het grote Niets. Het is te veelomvattend en daarom onbegrijpelijk. Religies beschermen mensen tegen het onbegrijpelijke door er een verhaal van te maken, te mystificeren en er symbolen bij te bedenken.’
Durf te betwijfelen
Scholten van Aschat nam in 2009 een tijd vrij om van Amsterdam naar Spanje te fietsen omdat hij merkte dat hij geleefd werd. ‘Ook al word je vijftig en heb je alles drie keer gezien, toch moet je grondhouding zijn dat je nieuwsgierig blijft en alles wat je doet, durft te betwijfelen.’ Door zijn reis is hij ‘even van de wagen gesprongen’, vertelt hij. ‘Pas toen ik klaar was met fietsen, merkte ik dat ik alles met enorme rust tegemoet trad.’
Op zijn vijftigste heeft Scholten van Aschat het gevoel in een nieuwe fase te zijn beland. ‘Omdat ik een aantal verworvenheden heb die ik wel in stand moet houden, maar niet meer hoef te bevechten.’
Moeder
In HUMUS spreekt hij verder over de euthanasie van zijn moeder. ‘Als je zelfbeschikkingsrecht hebt over het leven, waarom heb je het dan niet over de dood’, vraagt hij zich af. ‘Tegenwoordig wordt iedereen 160 en we worden allemaal zo dement als maar kan. Een waardig afscheid wordt op die manier heel moeilijk.’
Voor steeds meer tweede-generatiemoslims is niet alleen de islam hun ‘morele anker’. Het HUMAN-DocBlog ‘Niet alleen Allah’ onderzoekt waaraan zij hun waarden nog meer ontlenen.
Is er méér dan alleen Allah dat het leven van tweede-generatiemoslims zin geeft en waaraan ze hun zelfvertrouwen ontlenen? Voormalig NRC-journalist Froukje Santing (1956), initiatiefnemer van het DocBlog ‘Niet alleen Allah’, denkt van wel.
Mede met het oog op de verkiezingen in juni, waarbij de islam een beladen thema is, vindt zij het belangrijk dat er een helder beeld wordt geschetst van de waarden en de identiteit van mensen met een moslimachtergrond in Nederland.
Persoonlijke keuze
Santing merkt dat de beleving van de islam steeds meer een persoonlijke keuze is, maar dat veel Nederlanders nog een essentialistisch beeld hebben van de religieuze betrokkenheid van de moslim. “De identiteit van twintig- tot veertigjarigen met ouders uit moslimlanden wordt vaak op één hoop gegooid. Het zijn allemaal praktiserende moslims. Zeker na de aanslagen van 9/11 en de moord op Theo van Gogh.”
Dat beeld klopt niet, denkt ze. “In het algemeen durft de tweede generatie meer vragen te stellen bij het geloof dan hun ouders, die de islam nog als vanzelfsprekend ervaren. Een groeiende groep is zelfs atheïst of noemt zich expliciet seculier.” Santing denkt dat die houding is ontstaan doordat de jongere generatie beter is opgeleid en, meer dan haar ouders, in aanraking komt met de westerse, seculiere samenleving.
Verantwoordelijkheid nemen
Op ‘Niet alleen Allah’ plaatst Santing interviews met deze tweede generatie, maar ook columns van meedenkers. Ze hoopt op veel interactie met de bezoekers van het DocBlog. De research resulteert mogelijk in een documentaire.
Ze sprak onder anderen met Senay Ozdemir (40), de eerste Turkse omroepster van Nederland en Europa.
Ozdemir is oprichter van het blad SEN voor mediterrane vrouwen in Nederland. Op het DocBlog zegt Ozdemir: ‘De prijs die de tweede-generatiemigrant volgens mij heeft betaald is dat we voortdurend verantwoordelijkheid moesten afleggen over wat we waren: Turks? Nederlands? Allebei? En hoe deden we dat dan? Je persoonlijke doelen raakten zo buiten beeld. Je werd voortdurend als onderdeel van een groter collectief afgeschilderd.’
Ozdemir zegt nu een ‘dringende behoefte’ te hebben om dat allemaal achter zich te laten. ‘Om te genieten van wie ik zelf ben en de ruimte te hebben om dat opnieuw te ontdekken en in te vullen. Mijn ouders hebben de stap gezet om naar Nederland te gaan, met hun zes kinderen. Waarom zou ik met één zoon dan niet naar Amerika kunnen vertrekken?’
Polarisatie
Het onderzoek van Froukje Santing maakt deel uit van haar masters-scriptie. Haar journalistieke loopbaan – ze was werkzaam bij onder andere NRC Handelsblad, Trouw, het Utrechts Nieuwsblad en de NOS – heeft ze in 2006 in de wacht gezet. In die tijd begon ze aan de studie Wereldreligies met de variant islam vanuit een sociaal-wetenschappelijk perspectief. Momenteel volgt ze de Master ‘Islam in de moderne samenleving’.
De keuze voor het onderwerp lijkt een logisch vervolg op haar eerdere activiteiten. Van 1981 tot 1999 verbleef Froukje Santing als correspondent in Turkije. Na terugkeer in Nederland trad ze opnieuw toe tot de redactie van NRC Handelsblad en schreef ze onder meer over integratie- en asielkwesties.
“In die tijd kreeg ik het gevoel dat zelfs de kwaliteitsmedia meededen aan het polariserende mediageweld over moslims. Het werd moeilijk om hierover genuanceerd te zijn en bovendien had ik behoefte aan meer kennis over dit onderwerp.”
Voor steeds meer tweede-generatiemoslims is niet alleen de islam hun ‘morele anker’. Het HUMAN-DocBlog ‘Niet alleen Allah’ onderzoekt waaraan zij hun waarden nog meer ontlenen.
Is er méér dan alleen Allah dat het leven van tweede-generatiemoslims zin geeft en waaraan ze hun zelfvertrouwen ontlenen? Voormalig NRC-journalist Froukje Santing (1956), initiatiefnemer van het DocBlog ‘Niet alleen Allah’, denkt van wel.
Mede met het oog op de verkiezingen in juni, waarbij de islam een beladen thema is, vindt zij het belangrijk dat er een helder beeld wordt geschetst van de waarden en de identiteit van mensen met een moslimachtergrond in Nederland.
Persoonlijke keuze
Santing merkt dat de beleving van de islam steeds meer een persoonlijke keuze is, maar dat veel Nederlanders nog een essentialistisch beeld hebben van de religieuze betrokkenheid van de moslim. “De identiteit van twintig- tot veertigjarigen met ouders uit moslimlanden wordt vaak op één hoop gegooid. Het zijn allemaal praktiserende moslims. Zeker na de aanslagen van 9/11 en de moord op Theo van Gogh.”
Dat beeld klopt niet, denkt ze. “In het algemeen durft de tweede generatie meer vragen te stellen bij het geloof dan hun ouders, die de islam nog als vanzelfsprekend ervaren. Een groeiende groep is zelfs atheïst of noemt zich expliciet seculier.” Santing denkt dat die houding is ontstaan doordat de jongere generatie beter is opgeleid en, meer dan haar ouders, in aanraking komt met de westerse, seculiere samenleving.
Verantwoordelijkheid nemen
Op ‘Niet alleen Allah’ plaatst Santing interviews met deze tweede generatie, maar ook columns van meedenkers. Ze hoopt op veel interactie met de bezoekers van het DocBlog. De research resulteert mogelijk in een documentaire.
Ze sprak onder anderen met Senay Ozdemir (40), de eerste Turkse omroepster van Nederland en Europa.
Ozdemir is oprichter van het blad SEN voor mediterrane vrouwen in Nederland. Op het DocBlog zegt Ozdemir: ‘De prijs die de tweede-generatiemigrant volgens mij heeft betaald is dat we voortdurend verantwoordelijkheid moesten afleggen over wat we waren: Turks? Nederlands? Allebei? En hoe deden we dat dan? Je persoonlijke doelen raakten zo buiten beeld. Je werd voortdurend als onderdeel van een groter collectief afgeschilderd.’
Ozdemir zegt nu een ‘dringende behoefte’ te hebben om dat allemaal achter zich te laten. ‘Om te genieten van wie ik zelf ben en de ruimte te hebben om dat opnieuw te ontdekken en in te vullen. Mijn ouders hebben de stap gezet om naar Nederland te gaan, met hun zes kinderen. Waarom zou ik met één zoon dan niet naar Amerika kunnen vertrekken?’
Polarisatie
Het onderzoek van Froukje Santing maakt deel uit van haar masters-scriptie. Haar journalistieke loopbaan – ze was werkzaam bij onder andere NRC Handelsblad, Trouw, het Utrechts Nieuwsblad en de NOS – heeft ze in 2006 in de wacht gezet. In die tijd begon ze aan de studie Wereldreligies met de variant islam vanuit een sociaal-wetenschappelijk perspectief. Momenteel volgt ze de Master ‘Islam in de moderne samenleving’.
De keuze voor het onderwerp lijkt een logisch vervolg op haar eerdere activiteiten. Van 1981 tot 1999 verbleef Froukje Santing als correspondent in Turkije. Na terugkeer in Nederland trad ze opnieuw toe tot de redactie van NRC Handelsblad en schreef ze onder meer over integratie- en asielkwesties.
“In die tijd kreeg ik het gevoel dat zelfs de kwaliteitsmedia meededen aan het polariserende mediageweld over moslims. Het werd moeilijk om hierover genuanceerd te zijn en bovendien had ik behoefte aan meer kennis over dit onderwerp.”
Meer dan 100 jaar voor onze jaartelling trokken de eerste Hebreeuwers naar de Romeinse wijk Trastevere. Burgers, meest soldaten en handwerkslieden zonder rechten. En inderdaad zijn door archeologen de oudste sporen van de joodse gemeenschap in de tijd van Julius Ceasar daar gevonden.
Judea in Palestina is onder Titus veroverd zoals is weergegeven op de boog van Titus en door de val van Jeruzalem (70 nC) verslechterde de verhouding tussen joden en Romeinen. De gespannen verhouding tussen joden en chistenen begon onder de pausen Leo I en Gregorius VII (1085 nC) en beperkte de beroepskeuze van de joden. Het tijdperk van de kruistochten verscherpte de situatie aanzienlijk.
Pas na de bevrijding van Rome in 1870 en de afschaffing van de kerkstaat, verdween de onderdrukking van de joden. De benoeming van de joodse generaal Guiseppe Ottolenghi was iets heel bijzonders in het toenmalige Europa ! Tragisch was de staatsgreep van Mussolini en zijn rassenwetten van 1938 die de vervolging van de joden tot gevolg hadden. Pas 13 april 1986 Heeft Paus Johannes Paulus II de verzoening van chistenen en joden tot stand gebracht.
Naast de joden ontsprong in Rome een gelovige religieuze gemeenschap, de Islam. In de vroege jaren van het romeinse rijk is de islam door pausen verdoemd. Maar ook de later ontwikkelde de protestante gemeenschap onder leiding van Luther en Dante hebben de islamieten naar de hel verwezen. Pas aan het einde van de 20e eeuw kreeg de Islam met de toestemming voor de bouw van een van de grootste europeese moskeeën op de Monte Antenne in het Romeinse stadsdeel Parioli voet aan de grond.
Sindsdien is in Italië de dialoog tussen joden, christenen en islamieten op gang gekomen, iets dat vooral te danken is aan tolerante immam Mahmud Mohammed Hammadi, Egyptenaar van oorsprong, met een brede kijk op de wereldproblematieken en een voorbeeld voor de houding van teveel kontroversieële en conservatieve immams die een intolerante houding van moslims ten opzichte van andere religies propageren.
Niet de Islam, maar veel van hun voorgangers en extremisten, vormen een bedreiging van de samenleving, iets dat een op een van toepassing is op de extremen onder de voorgangers van alle andere reliegiën…..
“Er zou een onderzoek moeten komen, naar hoe partijen als PVDA en CDA afhankelijk zijn geworden van moslimkiezers”
Het wordt moeilijk voor die partijen om voorstellen te doen voor integratie, als die niet in het belang zijn van islamitische organisaties waarop ze steunen.Er zijn belangengroepen die er juist belang bij hebben dat er géén integratie plaatsvindt. Als allochtonen volledig worden opgenomen in de nederlandse samenleving, hebben die groeperingen geen bestaansrecht. Om te beginnen zouden dus de subsidies aan die organisaties gestopt moeten worden. Wilders wil dat ook, maar met haalbare voorstellen komt hij niet.
“Ik ben het volledig met hem eens, dat de islam een zeer gevaarlijke godsdienst is”
Vergeet niet dat moslims vanwege hun omstandigheden een zeer kwetsbare groep zijn. Onjuist is te denken dat de oplossing is, het verbieden van de koran en het sluiten van de moskeeën. Er moeten alternatieven komen, vooral voor jonge moslims. Al die jonge mensen zijn op zoek naar naar morele begeleiding en hebben geen keus dan alleen de Islam.
Elke succesvolle moslim heeft de Nederlandse waarden overgenomen, dat staat vast. Maar het overgrote deel is op zoek naar passende identiteit. De Nederlandse samenleving moet een alternatief waardenstelsen bieden, dat concurreeert met de Islam. Het is niet realistisch te denken, dat alle buitenlandse moslims er nog twee of drie generatie voor nodig hebben om zich aan te passen ! Met alle moderniteiten bastaat de kans dat de huidige jonge moslims zich binnen de eigen generatiegenoten volledig weten te identificeren binnen een kader van gelijkwaardigheid, vrijheid en onderling respect !
In het publieke islamdebat ontbreekt het nogal eens aan nuance. Dit dossier geeft achtergronden die helpen dit debat te begrijpen.
Na de aanslagen van ‘9/11’ en de moord op Theo van Gogh zijn veel mensen bezorgd over de aanwezigheid van moslims in Nederland. In debatten over integratie, de islam en de multiculturele samenleving is het belangrijk om te begrijpen wat de rol van religieuze waarden hierin is zonder de islam direct tot verklaring van allerlei situaties te zien.
In Nederland wonen bijna een miljoen moslims, afkomstig uit verschillende landen, uit verschillende etnische groepen en uit verschillende religieuze richtingen. De islam in Nederland is een combinatie van meegebrachte islam door Javanen, Molukkers, Surinamers, Marokkanen, Turken en Somaliërs uit de landen van herkomst en beïnvloeding van de Nederlandse samenleving. In Nederland worden moslims (te) vaak geassocieerd met terrorisme, vrouwenonderdrukking en religieus fundamentalisme. Welke positie nemen Nederlandse moslims reëel in in onze samenleving en hoe kunnen we de debatten beoordelen die er over de islam gevoerd worden?
Het woord ‘islam’ betekent onderwerping, totale overgave aan Allah. Die overgave aan Allah krijgt voor individuele moslims gestalte met behulp van de ibadat, de vijf zuilen of belangrijkste plichten zoals genoemd in de shari’a, de islamitische wet: de geloofsbelijdenis, het rituele gebed, de religieuze belasting, het vasten en de pelgrimage naar Mekka. Ze vormen voor elke moslim bij uitstek de geloofspraktijk waarbinnen hij of zij het geloof beleeft en uitdraagt, in welke lokale variant dan ook.
De manier waarop religieuze kennis wordt overgedragen is de laatste tijd vaak in opspraak gekomen. Aan de ene kant wordt daarbij de rol van de imam gevreesd. Men denkt dan bijvoorbeeld aan de Fatwa van Ayatollah Khomeini waarin hij moslims opriep Salman Rushdie te doden. Aan de andere kant wordt van een imam verwacht dat hij moslimjongeren bij de samenleving betrekt. Er is een roep om ‘polderimams’.
De islam wordt vaak als een politieke religie gezien. De islam kent, net als het Christendom, inderdaad geen scheiding tussen geloof en staat maar de meeste islamitische samenlevingen kennen al eeuwen een belangrijke mate van scheiding tussen staat en moskee. Niettemin is er onder moslims in Nederland belangstelling voor politieke bewegingen die zich laten inspireren door de islam. Deze stromingen variëren van gematigd tot radicaal.
In Nederland worden er de afgelopen jaren verschillende debatten gevoerd waarin de islam of verwijzingen naar de islam een belangrijke rol spelen. Bij ieder debat kun je je afvragen welke rol de geloofsovertuiging precies speelt in het debat.
Over de integratie van moslims in Nederland bestaan verschillende ideeën. Lang is dit debat vooral door autochtone Nederlanders gevoerd. Moslimjongeren hebben hun eigen manier om deel te nemen aan het integratiedebat. Veel Marokkaanse jongeren mengen zich in dit debat via internetsites. De Haagse hiphopgroep DHC reageert op het integratiedebat met een diss.
In het publieke islamdebat ontbreekt het nogal eens aan nuance. Dit dossier geeft achtergronden die helpen dit debat te begrijpen.
Na de aanslagen van ‘9/11’ en de moord op Theo van Gogh zijn veel mensen bezorgd over de aanwezigheid van moslims in Nederland. In debatten over integratie, de islam en de multiculturele samenleving is het belangrijk om te begrijpen wat de rol van religieuze waarden hierin is zonder de islam direct tot verklaring van allerlei situaties te zien.
In Nederland wonen bijna een miljoen moslims, afkomstig uit verschillende landen, uit verschillende etnische groepen en uit verschillende religieuze richtingen. De islam in Nederland is een combinatie van meegebrachte islam door Javanen, Molukkers, Surinamers, Marokkanen, Turken en Somaliërs uit de landen van herkomst en beïnvloeding van de Nederlandse samenleving. In Nederland worden moslims (te) vaak geassocieerd met terrorisme, vrouwenonderdrukking en religieus fundamentalisme. Welke positie nemen Nederlandse moslims reëel in in onze samenleving en hoe kunnen we de debatten beoordelen die er over de islam gevoerd worden?
Het woord ‘islam’ betekent onderwerping, totale overgave aan Allah. Die overgave aan Allah krijgt voor individuele moslims gestalte met behulp van de ibadat, de vijf zuilen of belangrijkste plichten zoals genoemd in de shari’a, de islamitische wet: de geloofsbelijdenis, het rituele gebed, de religieuze belasting, het vasten en de pelgrimage naar Mekka. Ze vormen voor elke moslim bij uitstek de geloofspraktijk waarbinnen hij of zij het geloof beleeft en uitdraagt, in welke lokale variant dan ook.
De manier waarop religieuze kennis wordt overgedragen is de laatste tijd vaak in opspraak gekomen. Aan de ene kant wordt daarbij de rol van de imam gevreesd. Men denkt dan bijvoorbeeld aan de Fatwa van Ayatollah Khomeini waarin hij moslims opriep Salman Rushdie te doden. Aan de andere kant wordt van een imam verwacht dat hij moslimjongeren bij de samenleving betrekt. Er is een roep om ‘polderimams’.
De islam wordt vaak als een politieke religie gezien. De islam kent, net als het Christendom, inderdaad geen scheiding tussen geloof en staat maar de meeste islamitische samenlevingen kennen al eeuwen een belangrijke mate van scheiding tussen staat en moskee. Niettemin is er onder moslims in Nederland belangstelling voor politieke bewegingen die zich laten inspireren door de islam. Deze stromingen variëren van gematigd tot radicaal.
In Nederland worden er de afgelopen jaren verschillende debatten gevoerd waarin de islam of verwijzingen naar de islam een belangrijke rol spelen. Bij ieder debat kun je je afvragen welke rol de geloofsovertuiging precies speelt in het debat.
Over de integratie van moslims in Nederland bestaan verschillende ideeën. Lang is dit debat vooral door autochtone Nederlanders gevoerd. Moslimjongeren hebben hun eigen manier om deel te nemen aan het integratiedebat. Veel Marokkaanse jongeren mengen zich in dit debat via internetsites. De Haagse hiphopgroep DHC reageert op het integratiedebat met een diss.
Achter het nieuws , dinsdag 23 maart 21.40 uur
titel: USAli
Ter gelegenheid van haar nieuwe boek spreekt Twan Huys, als eerste, voor de VARAgids met Ayaan Hirsi Ali.
Achter het nieuws , dinsdag 23 maart 21.40 uur
titel: USAli
Ter gelegenheid van haar nieuwe boek spreekt Twan Huys, als eerste, voor de VARAgids met Ayaan Hirsi Ali.
Amerikaanse wetenschappers hebben een nieuwe manier gevonden om elektriciteit te produceren. Sterke energiegolven door koolstofnanobuisjes brengen een stroom van elektronen op gang. Dit levert omgerekend zo’n honderd keer meer elektriciteit dan de accu van je laptop.
Dat koolstofnanobuisjes bijzonder zijn, is inmiddels geen nieuws meer. De opgerolde laagjes koolstofatomen kunnen materiaal supersterk, chips razendsnel of zonnecellen efficiënter maken. Maar nu blijkt dat ze nóg een tikkeltje bijzonderder zijn. Een team wetenschappers van het Amerikaanse MIT is het gelukt om met sterke warmtegolven elektriciteit te produceren in een koolstofnanobuis.
Nanobuis elektriciteit
Hoe deden ze dat precies? Een koolstofnanobuis werd bedekt met een laagje tri-nitramine: een organische brandstof die hitte afgeeft als het uiteenvalt. Met een laserstraal of een elektrische vonk werd de brandstof aangestoken. Als een lucifer die opbrandt, rolde vervolgens een thermische golf – een puls van warmte – langs de lengte van de nanobuis.
De warmte kwam ook binnenin de buis, waar het zich vanwege de nauwe opening van de nanobuisjes sneller doorheen verplaatste. Deze warmte had op zijn beurt weer een versterkend effect op de brandstof, waardoor een soort ring van hitte ontstond met een temperatuur van 3000 Kelvin. Deze enorme hitte duwt elektronen door de buis heen, met als gevolg een elektrische stroom.
Verrassing
Dat was een grote verrassing voor de onderzoekers. Volgens Michael Strano, één van de betrokken wetenschappers, vonden ze het effect terwijl ze eigenlijk keken naar iets anders, namelijk chemische reacties in één dimensie. “De golven verbaasden ons, en sommige aspecten ervan snappen we nog steeds niet”, vertelt Strano. “We zijn hard aan het werk om de theorie van dit soort nieuwe golven op te stellen.”
Je kunt je voorstellen dat een stroom door een buisje dat honderdduizend keer kleiner is dan een haar niet heel groot is. Volgens Strano gaat het om voltages van ongeveer 100 millivolt. Maar omgerekend naar het gewicht van een lithium-ion accu – een accu die we in onze mobiele telefoon of laptop gebruiken – is dat honderd keer meer elektriciteit dan diezelfde accu genereert.
Lithium-ion accu
Grote kans dat je een lithium-ion accu gebruikt. Ze komen veel voor in mp3-spelers, mobiele telefoons, digitale camera’s en laptops. Ze hebben een hoge energiedichtheid en gaan vergeleken met andere batterijen lang mee.
Ook bijzonder is dat de koolstofnanobuisjes tegen zo’n extreem hoge temperatuur bestand zijn. Strano was verrast. “We hebben meerdere golven op dezelfde buisjes losgelaten en we vonden absoluut geen tekenen van schade. Het is voor ons nog een raadsel hoe dat kan. Een verklaring zou kunnen zijn dat de thermische golf zó snel gaat, dat er geen tijd is om verbranding te laten plaatsvinden. We zijn met nauwkeurigere metingen bezig die dit zouden kunnen bevestigen.”
Rijstkorrel
Wetenschappers hebben enhousiast gereageerd op de nieuwe vondst. Maar er moet niet te vroeg gejuicht worden. Het onderzoek is nog in een pril stadium en de ‘elektro-nanobuisjes’ zijn nog ver weg van een praktische toepassing. Zo is de efficiëntie van het maken van elektriciteit in de buisjes nog erg laag. Veel van de energie in de thermische golven gaat nog verloren aan licht en warmte. Dat moet nog verbeterd worden.
Maar áls het zou lukken om de nanobuisjes geschikt te maken voor gebruik in de praktijk zijn tal van toepassingen denkbaar. Ultrakleine elektronische apparaatjes behoren tot de mogelijkheden, zoals sensors of medische hulpmiddelen ter grootte van een rijstkorrel. Bovendien kunnen nanobuisjes oneindig lang elektriciteit leveren, in tegenstelling tot batterijen waarvan de lading langzaam weglekt als je ze niet gebruikt.
Nieuwe bron van elektriciteit ontdekt
Amerikaanse wetenschappers hebben een nieuwe manier gevonden om elektriciteit te produceren. Sterke energiegolven door koolstofnanobuisjes brengen een stroom van elektronen op gang. Dit levert omgerekend zo’n honderd keer meer elektriciteit dan de accu van je laptop.
Dat koolstofnanobuisjes bijzonder zijn, is inmiddels geen nieuws meer. De opgerolde laagjes koolstofatomen kunnen materiaal supersterk, chips razendsnel of zonnecellen efficiënter maken. Maar nu blijkt dat ze nóg een tikkeltje bijzonderder zijn. Een team wetenschappers van het Amerikaanse MIT is het gelukt om met sterke warmtegolven elektriciteit te produceren in een koolstofnanobuis.
Nanobuis elektriciteit
Hoe deden ze dat precies? Een koolstofnanobuis werd bedekt met een laagje tri-nitramine: een organische brandstof die hitte afgeeft als het uiteenvalt. Met een laserstraal of een elektrische vonk werd de brandstof aangestoken. Als een lucifer die opbrandt, rolde vervolgens een thermische golf – een puls van warmte – langs de lengte van de nanobuis.
De warmte kwam ook binnenin de buis, waar het zich vanwege de nauwe opening van de nanobuisjes sneller doorheen verplaatste. Deze warmte had op zijn beurt weer een versterkend effect op de brandstof, waardoor een soort ring van hitte ontstond met een temperatuur van 3000 Kelvin. Deze enorme hitte duwt elektronen door de buis heen, met als gevolg een elektrische stroom.
Verrassing
Dat was een grote verrassing voor de onderzoekers. Volgens Michael Strano, één van de betrokken wetenschappers, vonden ze het effect terwijl ze eigenlijk keken naar iets anders, namelijk chemische reacties in één dimensie. “De golven verbaasden ons, en sommige aspecten ervan snappen we nog steeds niet”, vertelt Strano. “We zijn hard aan het werk om de theorie van dit soort nieuwe golven op te stellen.”
Je kunt je voorstellen dat een stroom door een buisje dat honderdduizend keer kleiner is dan een haar niet heel groot is. Volgens Strano gaat het om voltages van ongeveer 100 millivolt. Maar omgerekend naar het gewicht van een lithium-ion accu – een accu die we in onze mobiele telefoon of laptop gebruiken – is dat honderd keer meer elektriciteit dan diezelfde accu genereert.
Lithium-ion accu
Grote kans dat je een lithium-ion accu gebruikt. Ze komen veel voor in mp3-spelers, mobiele telefoons, digitale camera’s en laptops. Ze hebben een hoge energiedichtheid en gaan vergeleken met andere batterijen lang mee.
Ook bijzonder is dat de koolstofnanobuisjes tegen zo’n extreem hoge temperatuur bestand zijn. Strano was verrast. “We hebben meerdere golven op dezelfde buisjes losgelaten en we vonden absoluut geen tekenen van schade. Het is voor ons nog een raadsel hoe dat kan. Een verklaring zou kunnen zijn dat de thermische golf zó snel gaat, dat er geen tijd is om verbranding te laten plaatsvinden. We zijn met nauwkeurigere metingen bezig die dit zouden kunnen bevestigen.”
Rijstkorrel
Wetenschappers hebben enhousiast gereageerd op de nieuwe vondst. Maar er moet niet te vroeg gejuicht worden. Het onderzoek is nog in een pril stadium en de ‘elektro-nanobuisjes’ zijn nog ver weg van een praktische toepassing. Zo is de efficiëntie van het maken van elektriciteit in de buisjes nog erg laag. Veel van de energie in de thermische golven gaat nog verloren aan licht en warmte. Dat moet nog verbeterd worden.
Maar áls het zou lukken om de nanobuisjes geschikt te maken voor gebruik in de praktijk zijn tal van toepassingen denkbaar. Ultrakleine elektronische apparaatjes behoren tot de mogelijkheden, zoals sensors of medische hulpmiddelen ter grootte van een rijstkorrel. Bovendien kunnen nanobuisjes oneindig lang elektriciteit leveren, in tegenstelling tot batterijen waarvan de lading langzaam weglekt als je ze niet gebruikt.
De belangrijkste filosoof van dit moment! Joep Dohmen is duidelijk. Charles Taylor is één van zijn filosofische helden. Vanwege zijn brede perspectief en omdat bij de Canadees zelfverwerkelijking en authenticiteit ten diepste moreel is en betrokken op andere mensen.
Waarom vind je Taylor belangrijk?
Wel, hij combineert een continentale met een Angelsaksische manier van filosofie bedrijven. Hij is zowel historisch als systematisch georiënteerd. Daarnaast heeft een breed perspectief: hij behandelt thema’s als identiteit, vrijheid, verbondenheid, maar ook multiculturalisme en erkenning, religie en secularisme. En hij past natuurlijk in de levenskunstcyclus van Studium Generale (UU) waarin Maarten van Buuren en ik samen een aantal belangrijke moderne denkers (oa. Montaigne, Nietzsche, Sartre, Foucault) bespreken. Al in 1976 publiceerde Taylor een belangrijk artikel onder de titel ‘Reponsibility for self’ waarin hij voor het eerst inging op de verantwoordelijkheid die mensen hebben voor hun eigen morele identiteit.
Waarom is ‘Bronnen van het Zelf’ een belangwekkend boek?
Het boek is een echte ideeëngeschiedenis van het zelf. Als je het boek hebt gelezen, begrijp je beter hoe we als moderne mensen zijn geworden tot wie we nu zijn, hoe we onze huidige individualiteit ervaren. Taylor gebruikt de spanning tussen Verlichting en Romantiek om dat uit te leggen. In de Verlichting werd de menselijke autonomie als het ware ontdekt. De Romantiek was ook een tegenbeweging, waarin het verlangen naar expressie als verlangen naar verbinding werd geduid. Die spanning tussen die vrijheid en verbondenheid komt bij Taylor goed naar voren. Wij zijn producten van de Verlichting, want de laatmoderne mens streeft naar autonomie, maar ook van de Romantiek, in ons zoeken naar binding in de gemeenschap.
Taylor zegt dat de hedendaagse mens zich innerlijk geroepen voelt een persoon te zijn. Hij ziet het ‘zichzelf zijn’ als een morele plicht, maar hij ziet ook gevaren, de narcistische kanten daarvan?
Ja, het is interessant om te zien dat bij Taylor het jezelf zijn en authenticiteit per se een moreel streven is. Hij sluit zijn ogen niet voor de vele ontaardingen ervan in narcisme en egoïsme, maar dat noemt hij dus nou net geen authenticiteit. Tegelijk worstelt hij intussen zelf ook met die spanning tussen het sociale en het individuele. Voor een goede balans heeft hij twee belangrijke onderzoekslijnen ontwikkeld. De eerste via het concept van het ‘sterk evalueren’. Dat is een antwoord op hedendaags hedonisme. Hoewel Taylor katholiek is, is dat wel een humanistisch antwoord. Taylor vraagt namelijk aan de mens een reis naar de diepte te maken, hij radicaliseert het idee van morele zelfverantwoordelijkheid.
Hij sluit daarbij zeer kritisch aan bij het existentialisme van Sartre. waarbij Sarte de morele keuze een sprong in het duister is, zoekt Taylor een werkelijk eigen engagement. De soldaat blijft vanuit een diepe bewogenheid bij zijn stervende moeder en gaat niet naar het slagveld om zijn vaderland te verdedigen. Of andersom natuurlijk. Maar het is dus géén blinde keuze! Een tweede lijn is Taylor de dialoog en discussie over de grondslagen van de waardenkaders. De mens kan moreel niet bestaan zonder anderen. Deze uitwerking leidt tot een andere opvatting over het zelf.
Zelfverwerkelijking volgens Taylor betekent dat ieder mens zich tijdens zijn leven moet afvragen: wat verbindt mij nu met deze wereld, en wat betekent mijn handelen voor anderen?
In zijn ‘A Secular Age’ beweert Taylor dat modernisering de religies niet zal laten verdwijnen. Zal de secularisering niet veel sneller gaan dan Taylor beweert?
Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Taylors sterke punt is zijn cultuur- en ideehistorische aanpak, maar Taylor zegt in zijn filosofie vrij weinig over economische ontwikkelingen, techniek, de massamedia of de huidige globalisering. Die complexe dynamiek is niet zijn terrein, dat geeft hij ook zelf toe. Het is in ieder geval lastig om op de culturele impact van deze dynamiek vooruit te blikken. De ontwikkelingen gaan zo onvoorstelbaar snel en diep. Ik zelf durf daar dan ook weinig over te zeggen. Wat is er over vijftig jaar nog over van het actuele humanisme, het christendom en de islam? Azië ontwikkelt zich gigantisch snel, welke invloed heeft dat op onze westerse cultuur? We zijn wel zelf aan de beurt om diepe niet-westerse invloeden te ondergaan, zoveel is zeker!
Wat zou Taylor vinden van Geert Wilders?
Vanuit het perspectief dat ik net schetste is Wilders natuurlijk een stampvoetende muis. Taylor zou Wilders zeer verafschuwen. Hij vindt net als de meeste humanisten, dat je jezelf pas werkelijk begrijpt door met anderen en zelfs met andersdenkenden in gesprek te gaan. Maar hij zou evengoed van de andere partij een kritisch zelfonderzoek in samenspraak met ons eisen. Sterker nog, alleen zulke interacties leiden volgens Taylor tot een zinvolle samenleving. Die krijg je niet als je je eigen positie nooit durft te verlaten.
de spanning tussen vrijheid en verbondenheid
De belangrijkste filosoof van dit moment! Joep Dohmen is duidelijk. Charles Taylor is één van zijn filosofische helden. Vanwege zijn brede perspectief en omdat bij de Canadees zelfverwerkelijking en authenticiteit ten diepste moreel is en betrokken op andere mensen.
Waarom vind je Taylor belangrijk?
Wel, hij combineert een continentale met een Angelsaksische manier van filosofie bedrijven. Hij is zowel historisch als systematisch georiënteerd. Daarnaast heeft een breed perspectief: hij behandelt thema’s als identiteit, vrijheid, verbondenheid, maar ook multiculturalisme en erkenning, religie en secularisme. En hij past natuurlijk in de levenskunstcyclus van Studium Generale (UU) waarin Maarten van Buuren en ik samen een aantal belangrijke moderne denkers (oa. Montaigne, Nietzsche, Sartre, Foucault) bespreken. Al in 1976 publiceerde Taylor een belangrijk artikel onder de titel ‘Reponsibility for self’ waarin hij voor het eerst inging op de verantwoordelijkheid die mensen hebben voor hun eigen morele identiteit.
Waarom is ‘Bronnen van het Zelf’ een belangwekkend boek?
Het boek is een echte ideeëngeschiedenis van het zelf. Als je het boek hebt gelezen, begrijp je beter hoe we als moderne mensen zijn geworden tot wie we nu zijn, hoe we onze huidige individualiteit ervaren. Taylor gebruikt de spanning tussen Verlichting en Romantiek om dat uit te leggen. In de Verlichting werd de menselijke autonomie als het ware ontdekt. De Romantiek was ook een tegenbeweging, waarin het verlangen naar expressie als verlangen naar verbinding werd geduid. Die spanning tussen die vrijheid en verbondenheid komt bij Taylor goed naar voren. Wij zijn producten van de Verlichting, want de laatmoderne mens streeft naar autonomie, maar ook van de Romantiek, in ons zoeken naar binding in de gemeenschap.
Taylor zegt dat de hedendaagse mens zich innerlijk geroepen voelt een persoon te zijn. Hij ziet het ‘zichzelf zijn’ als een morele plicht, maar hij ziet ook gevaren, de narcistische kanten daarvan?
Ja, het is interessant om te zien dat bij Taylor het jezelf zijn en authenticiteit per se een moreel streven is. Hij sluit zijn ogen niet voor de vele ontaardingen ervan in narcisme en egoïsme, maar dat noemt hij dus nou net geen authenticiteit. Tegelijk worstelt hij intussen zelf ook met die spanning tussen het sociale en het individuele. Voor een goede balans heeft hij twee belangrijke onderzoekslijnen ontwikkeld. De eerste via het concept van het ‘sterk evalueren’. Dat is een antwoord op hedendaags hedonisme. Hoewel Taylor katholiek is, is dat wel een humanistisch antwoord. Taylor vraagt namelijk aan de mens een reis naar de diepte te maken, hij radicaliseert het idee van morele zelfverantwoordelijkheid.
Hij sluit daarbij zeer kritisch aan bij het existentialisme van Sartre. waarbij Sarte de morele keuze een sprong in het duister is, zoekt Taylor een werkelijk eigen engagement. De soldaat blijft vanuit een diepe bewogenheid bij zijn stervende moeder en gaat niet naar het slagveld om zijn vaderland te verdedigen. Of andersom natuurlijk. Maar het is dus géén blinde keuze! Een tweede lijn is Taylor de dialoog en discussie over de grondslagen van de waardenkaders. De mens kan moreel niet bestaan zonder anderen. Deze uitwerking leidt tot een andere opvatting over het zelf.
Zelfverwerkelijking volgens Taylor betekent dat ieder mens zich tijdens zijn leven moet afvragen: wat verbindt mij nu met deze wereld, en wat betekent mijn handelen voor anderen?
In zijn ‘A Secular Age’ beweert Taylor dat modernisering de religies niet zal laten verdwijnen. Zal de secularisering niet veel sneller gaan dan Taylor beweert?
Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Taylors sterke punt is zijn cultuur- en ideehistorische aanpak, maar Taylor zegt in zijn filosofie vrij weinig over economische ontwikkelingen, techniek, de massamedia of de huidige globalisering. Die complexe dynamiek is niet zijn terrein, dat geeft hij ook zelf toe. Het is in ieder geval lastig om op de culturele impact van deze dynamiek vooruit te blikken. De ontwikkelingen gaan zo onvoorstelbaar snel en diep. Ik zelf durf daar dan ook weinig over te zeggen. Wat is er over vijftig jaar nog over van het actuele humanisme, het christendom en de islam? Azië ontwikkelt zich gigantisch snel, welke invloed heeft dat op onze westerse cultuur? We zijn wel zelf aan de beurt om diepe niet-westerse invloeden te ondergaan, zoveel is zeker!
Wat zou Taylor vinden van Geert Wilders?
Vanuit het perspectief dat ik net schetste is Wilders natuurlijk een stampvoetende muis. Taylor zou Wilders zeer verafschuwen. Hij vindt net als de meeste humanisten, dat je jezelf pas werkelijk begrijpt door met anderen en zelfs met andersdenkenden in gesprek te gaan. Maar hij zou evengoed van de andere partij een kritisch zelfonderzoek in samenspraak met ons eisen. Sterker nog, alleen zulke interacties leiden volgens Taylor tot een zinvolle samenleving. Die krijg je niet als je je eigen positie nooit durft te verlaten.
Rein Zunderdorp, voorzitter van het Humanistisch Verbond, blogt op 2 maart:
Het was een week van het hoofddoekjesverbod als inzet van de Partij Voor de Vrijheid (PVV) voor lokale verkiezingen en komende collegeonderhandelingen. En een week van openlijke en formeel tot het hoogste niveau goedgekeurde homodiscriminatie in de Nederlandse Rooms Katholieke kerk.
Die kerk was tevens prominent in het nieuws vanwege grootschalig seksueel misbruik van kinderen door paters in katholieke internaten, een wereldwijd probleem. Nu zou je verwachten dat onze nationale religiecriticus Geert Wilders zijn kans schoon zou zien zijn succesformule uit te breiden naar tenminste het katholieke geloof. Veel moeite is dat niet na alle exercities tegen de islam: zoek en vervang in bestaande teksten.
Rein Zunderdorp, voorzitter van het Humanistisch Verbond, blogt op 2 maart:
Het was een week van het hoofddoekjesverbod als inzet van de Partij Voor de Vrijheid (PVV) voor lokale verkiezingen en komende collegeonderhandelingen. En een week van openlijke en formeel tot het hoogste niveau goedgekeurde homodiscriminatie in de Nederlandse Rooms Katholieke kerk.
Die kerk was tevens prominent in het nieuws vanwege grootschalig seksueel misbruik van kinderen door paters in katholieke internaten, een wereldwijd probleem. Nu zou je verwachten dat onze nationale religiecriticus Geert Wilders zijn kans schoon zou zien zijn succesformule uit te breiden naar tenminste het katholieke geloof. Veel moeite is dat niet na alle exercities tegen de islam: zoek en vervang in bestaande teksten.
Archeologen hebben in Ghana, West-Afrika, kleipoppetjes gevonden die vermoedelijk een grote rol speelden bij de vroegere Ghanese bevolking. Deze cultuur verdween met de komst van de islam in 1200 na Christus.
Er is weinig bekend van de Ghanese bevolking tussen 600 en 1200 na Christus, omdat er geen schriftelijke bronnen zijn uit die periode en de stammen uit die tijd lijken te zijn verdwenen. De opgraving, waarbij 80 kleipoppetjes zijn gevonden van 800 tot 1400 jaar oud, kan nieuw licht werpen op die periode. Ook zijn er resten van botten gevonden. Volgens de Ghanese wetenschapper Benjamin Kankpeyen en professor Tim Insell van de Universiteit van Manchester heeft de huidige islamitische bevolking geen enkele link met de makers van de poppen en lijkt die bevolkingsgroep dus gewoonweg verdwenen. De onderzoekers hopen door de bestudering van de poppetjes, die wellicht gebruikt werden bij rituelen, meer te weten te komen over deze onbekende periode in de Ghanese geschiedenis.
Volgens Insoll was het een goed ontwikkelde beschaving. Hij leidt dat af aan de precisie waarmee de poppen zijn gemaakt. Dat de poppen waren begraven samen met menselijke schedels, waarvan de kaken zijn verwijderd, zien de wetenschappers als religieus ritueel. De poppen werden uitgegraven in heuvels op een gebied van dertig vierkante kilometer. De wetenschappers hebben de poppen in twee weken tijd opgegraven. Vanwege het gevaar van illegale opgravingen en diefstal van de spullen, zijn de onderzoekers zo snel mogelijk te werk gegaan.
De Nederlandse Moslim Partijis opgericht om een nieuw en eigen geluid te geven aan die mensen die bij de bestaande politieke partijen het niet meer kunnen vinden.
De Nederlandse Moslim Partijis opgericht om in ieder geval een tegengeluid te geven tegen de ongefundeerde aanvallen(!?) tegen de Islam en de Moslims. Er moet een halt komen aan deze aanvallen(!?), aanvallen tegen mensen die gewoon hun leven willen leiden, gewoon hun werk willen doen, hun kinderen willen opvoeden(!?).
Daarnaast is de Nederlandse Moslim Partijzich bewust van het feit dat er in alle maatschappijen individuen zijn die alleen of in groepsverband bezig zijn de maatschappij om te werpen, te verwerpen of in te richten volgens een schema dat niet het eigene is van de grote meerderheid.
De Nederlandse Moslim Partijis van mening dat de vrijheid van meningsuiting een belangrijke vrijheid is, die gewaarborgd moet worden in de huidige maatschappij; echter deze vrijheid hoeft niet te betekenen dat anderen hier last van krijgen. Vrijheid van meningsuiting wil nog niet zeggen vrijheid van belediging en de vrijheid van meningsuiting van de een gaat net zo ver tot de aantasting / belediging van de ander begint, m.a.w. daar waar de rechter een uitspraak moet doen over de vrijheid van meningsuiting.
Gezicht van onze evolutie / tentoonstelling (Kennislink)
Een bijzondere tentoonstelling van de originele schedel van de vroegste mensachtige die ooit buiten Afrika gevonden is. De vondst van deze schedel in Georgië werpt wereldwijd veel vragen op over de evolutie van de mens. Zowel de hoge ouderdom van 1,8 miljoen jaar als de kleine herseninhoud en de vindplaats buiten Afrika passen niet in de gangbare theorieën over de migratie van onze voorouders. Het is de eerste keer dat de schedel uit de kluis van het Nationaal Historisch Museum in Tbilisi, Georgië, wordt gehaald om te worden getoond aan het publiek. Een waardige afsluiter van het Darwinjaar in Naturalis.
Schatkamer van paleontologie
Archeologen zijn in 1936 begonnen met het opgraven van een middeleeuwse vestingstad in Dmanisi, Georgië. In 1983 deden zij een onverwachte vondst. In een oude afvalkuil lagen botten die niet van runderen afkomstig waren, maar van fossiele neushoorns. Dit wees erop dat er een oude fauna aanwezig was. Een jaar later werden ook primitieve werktuigen gevonden, wat de belangstelling wekte van archeologen.
De eerste mensenkaak werd in 1995 ontdekt.
In totaal zijn er nu vijf zeer goed bewaarde schedels van mensachtigen opgegraven. Alle schedels lijken op die van vroege voorouders, met kenmerken van zowel Homo habilis als van Homo erectus. Ze hebben een ouderdom van 1,8 miljoen jaar.
De best bewaarde schedel is bekend geworden als de Schedel van Dmanisi. Hij onderscheidt zich van de anderen doordat hij compleet is: er zit ook een kaakbeen aan. De persoon zou rond de 20 jaar geweest zijn en ongeveer 1.40 meter lang. De schedel behoort tot de fossiele topstukken van de wereld.
Raadsel in evolutie van de mens
De schedel van Dmanisi staat centraal in wetenschappelijke discussies over de oorsprong van de mens. Het feit dat deze voorouder van de Homo erectus al 1,8 miljoen jaar geleden opduikt in een gebied buiten Afrika, is opmerkelijk. Voorheen dachten wetenschappers dat onze voorouders Afrika pas konden verlaten toen ze grotere hersenen hadden ontwikkeld. Maar deze emigranten hebben relatief kleine hersenen, dus de voorspellingen die eerder zijn gedaan, zijn niet langer van toepassing.
Gezicht van onze evolutie / tentoonstelling (Kennislink)
Een bijzondere tentoonstelling van de originele schedel van de vroegste mensachtige die ooit buiten Afrika gevonden is. De vondst van deze schedel in Georgië werpt wereldwijd veel vragen op over de evolutie van de mens. Zowel de hoge ouderdom van 1,8 miljoen jaar als de kleine herseninhoud en de vindplaats buiten Afrika passen niet in de gangbare theorieën over de migratie van onze voorouders. Het is de eerste keer dat de schedel uit de kluis van het Nationaal Historisch Museum in Tbilisi, Georgië, wordt gehaald om te worden getoond aan het publiek. Een waardige afsluiter van het Darwinjaar in Naturalis.
Schatkamer van paleontologie
Archeologen zijn in 1936 begonnen met het opgraven van een middeleeuwse vestingstad in Dmanisi, Georgië. In 1983 deden zij een onverwachte vondst. In een oude afvalkuil lagen botten die niet van runderen afkomstig waren, maar van fossiele neushoorns. Dit wees erop dat er een oude fauna aanwezig was. Een jaar later werden ook primitieve werktuigen gevonden, wat de belangstelling wekte van archeologen.
De eerste mensenkaak werd in 1995 ontdekt.
In totaal zijn er nu vijf zeer goed bewaarde schedels van mensachtigen opgegraven. Alle schedels lijken op die van vroege voorouders, met kenmerken van zowel Homo habilis als van Homo erectus. Ze hebben een ouderdom van 1,8 miljoen jaar.
De best bewaarde schedel is bekend geworden als de Schedel van Dmanisi. Hij onderscheidt zich van de anderen doordat hij compleet is: er zit ook een kaakbeen aan. De persoon zou rond de 20 jaar geweest zijn en ongeveer 1.40 meter lang. De schedel behoort tot de fossiele topstukken van de wereld.
Raadsel in evolutie van de mens
De schedel van Dmanisi staat centraal in wetenschappelijke discussies over de oorsprong van de mens. Het feit dat deze voorouder van de Homo erectus al 1,8 miljoen jaar geleden opduikt in een gebied buiten Afrika, is opmerkelijk. Voorheen dachten wetenschappers dat onze voorouders Afrika pas konden verlaten toen ze grotere hersenen hadden ontwikkeld. Maar deze emigranten hebben relatief kleine hersenen, dus de voorspellingen die eerder zijn gedaan, zijn niet langer van toepassing.
Nieuw onderzoek laat zien dat de Nederlandse kustwateren flink warmer zijn geworden van 1982-2004. Het ligt voor de hand de opwarming van de aarde hiervoor verantwoordelijk te houden. Hoewel dit niet helemaal uitsluiten kan worden, blijken voor meer zon in de lente en zomer, en meer westenwind in de winter dé belangrijke oorzaken te zijn.
Het zeewater langs de hele Nederlandse kust is sinds 1982 veel sterker opgewarmd dan op grond van de toename van broeikasgassen in die periode kan worden verklaard. Onderzoek van het NIOZ Koninklijk Nederlands Instituut voor Zeeonderzoek op Texel toont aan dat deze versterkte opwarming kan worden verklaard door de zonnigere lentes en zomers en meer westenwind in de winter. Een directe invloed van de gestegen concentraties van broeikasgassen op de temperatuur blijkt hier dus niet uit, maar indirect kan dit wel een (mede-)oorzaak zijn geweest voor de waargenomen meteorologische veranderingen. De resultaten werden gepubliceerd in het Journal of Sea Research.
Temperatuur MarsdiepPopup
De temperatuur van het zeewater in het Marsdiep, het zeegat tussen Den Helder en Texel, wordt al sinds 1860 dagelijks gemeten en is daarmee wereldwijd één van de oudste meetseries van de zeewatertemperatuur. Maar ook op andere posities langs de Nederlandse kust van Vlissingen tot Delfzijl worden dergelijke metingen al meer dan een halve eeuw uitgevoerd. Gedurende die 50 jaar laten alle stations eenzelfde trend zien als het Marsdiep. Deze nu 150 jaar oude meetserie lijkt dus representatief te zijn voor de ontwikkelingen langs de gehele Nederlandse kust. De watertemperaturen vertonen grote variaties van jaar tot jaar, met daaroverheen een gestage toename van 1,5°C voor de periode 1982-2004. Dat is maar liefst driemaal zoveel als kan worden verklaard door de toename van de concentratie van kooldioxide en andere broeikasgassen in de atmosfeer over dezelfde periode. Er moet dus meer aan de hand zijn geweest.
Temp Nederlandse plaatsen aan zeePopup
NIOZ onderzoeker Hendrik van Aken onderzocht de mogelijke oorzaken voor dit fenomeen. Statistische berekeningen toonden aan dat voor de wintertemperatuur langs onze kust de windrichting de belangrijkste sturende factor is. Voor de temperatuurontwikkeling in de lente en de zomer is dit het aantal uren zon. Van Aken: “Een mooi voorbeeld is het koude jaar 1996: toen voerden in de winter overheersende oostenwinden erg koude continentale lucht uit Rusland aan In 1999 was in de winter de westenwind juist sterker dan normaal, waardoor er relatief warme lucht vanaf de Atlantische Oceaan naar ons land werd aangevoerd. Het jaar 1999 werd trouwens in z’n geheel een bijzonder warm jaar, doordat een zonnig voorjaar ook nog eens zorgde voor een snelle opwarming daarna”.
zonsondergangPopup
De kust bij zonsondergang.
Dezelfde meteorologische factoren die de afzonderlijke warme en koude jaren in het kustwater verklaren, blijken nu ook een goede verklaring te zijn voor de geleidelijke stijging van de temperatuur van het Nederlandse kustwater over meerdere jaren sinds 1982. De extreem warme jaren in het eerste decennium van de 21e eeuw kunnen dus voor een belangrijk gedeelte worden verklaard uit een toename van de westenwinden in de winter en zonnigere lentes en zomers. Het opnemen van de concentraties aan broeikasgassen als extra factor in de berekeningen is dus niet noodzakelijk gebleken. Omgekeerd kan het niet worden uitgesloten dat deze broeikasgasconcentraties wél een rol hebben gespeeld als oorzaak voor de waargenomen veranderingen in windrichting en zonne-uren langs onze kust.
Warmer zeewater door zon & wind
Nieuw onderzoek laat zien dat de Nederlandse kustwateren flink warmer zijn geworden van 1982-2004. Het ligt voor de hand de opwarming van de aarde hiervoor verantwoordelijk te houden. Hoewel dit niet helemaal uitsluiten kan worden, blijken voor meer zon in de lente en zomer, en meer westenwind in de winter dé belangrijke oorzaken te zijn.
Het zeewater langs de hele Nederlandse kust is sinds 1982 veel sterker opgewarmd dan op grond van de toename van broeikasgassen in die periode kan worden verklaard. Onderzoek van het NIOZ Koninklijk Nederlands Instituut voor Zeeonderzoek op Texel toont aan dat deze versterkte opwarming kan worden verklaard door de zonnigere lentes en zomers en meer westenwind in de winter. Een directe invloed van de gestegen concentraties van broeikasgassen op de temperatuur blijkt hier dus niet uit, maar indirect kan dit wel een (mede-)oorzaak zijn geweest voor de waargenomen meteorologische veranderingen. De resultaten werden gepubliceerd in het Journal of Sea Research.
Temperatuur MarsdiepPopup
De temperatuur van het zeewater in het Marsdiep, het zeegat tussen Den Helder en Texel, wordt al sinds 1860 dagelijks gemeten en is daarmee wereldwijd één van de oudste meetseries van de zeewatertemperatuur. Maar ook op andere posities langs de Nederlandse kust van Vlissingen tot Delfzijl worden dergelijke metingen al meer dan een halve eeuw uitgevoerd. Gedurende die 50 jaar laten alle stations eenzelfde trend zien als het Marsdiep. Deze nu 150 jaar oude meetserie lijkt dus representatief te zijn voor de ontwikkelingen langs de gehele Nederlandse kust. De watertemperaturen vertonen grote variaties van jaar tot jaar, met daaroverheen een gestage toename van 1,5°C voor de periode 1982-2004. Dat is maar liefst driemaal zoveel als kan worden verklaard door de toename van de concentratie van kooldioxide en andere broeikasgassen in de atmosfeer over dezelfde periode. Er moet dus meer aan de hand zijn geweest.
Temp Nederlandse plaatsen aan zeePopup
NIOZ onderzoeker Hendrik van Aken onderzocht de mogelijke oorzaken voor dit fenomeen. Statistische berekeningen toonden aan dat voor de wintertemperatuur langs onze kust de windrichting de belangrijkste sturende factor is. Voor de temperatuurontwikkeling in de lente en de zomer is dit het aantal uren zon. Van Aken: “Een mooi voorbeeld is het koude jaar 1996: toen voerden in de winter overheersende oostenwinden erg koude continentale lucht uit Rusland aan In 1999 was in de winter de westenwind juist sterker dan normaal, waardoor er relatief warme lucht vanaf de Atlantische Oceaan naar ons land werd aangevoerd. Het jaar 1999 werd trouwens in z’n geheel een bijzonder warm jaar, doordat een zonnig voorjaar ook nog eens zorgde voor een snelle opwarming daarna”.
zonsondergangPopup
De kust bij zonsondergang.
Dezelfde meteorologische factoren die de afzonderlijke warme en koude jaren in het kustwater verklaren, blijken nu ook een goede verklaring te zijn voor de geleidelijke stijging van de temperatuur van het Nederlandse kustwater over meerdere jaren sinds 1982. De extreem warme jaren in het eerste decennium van de 21e eeuw kunnen dus voor een belangrijk gedeelte worden verklaard uit een toename van de westenwinden in de winter en zonnigere lentes en zomers. Het opnemen van de concentraties aan broeikasgassen als extra factor in de berekeningen is dus niet noodzakelijk gebleken. Omgekeerd kan het niet worden uitgesloten dat deze broeikasgasconcentraties wél een rol hebben gespeeld als oorzaak voor de waargenomen veranderingen in windrichting en zonne-uren langs onze kust.
Normaal merken we niet zoveel van het aardmagnetisme. Pas vrij kort geleden ontdekten de geleerden dat het niet alleen handig is omdat anders onze kompassen niet zouden werken, maar dat het bovendien van doorslaggevend belang is voor de bescherming van het leven op onze planeet. Hoe komt dat?
De aarde is een supermagneet. Wanneer ze dat is geworden, weten we niet precies; waarschijnlijk was het een paar miljard jaar geleden. Haar magnetisch veld strekt zich tot ver in de ruimte uit, en vormt de (onzichtbare) magnetosfeer. Lees verder bij Kennislink…
Die magnetosfeer heeft de vorm van een uitgerekte druppel, waarvan de punt van de zon af gericht is. De zon verliest namelijk voortdurend gasdeeltjes uit de corona of zonneatmosfeer. De stroom van geladen deeltjes, merendeels protonen en elektronen, bereiken na een of twee dagen de omgeving van de aarde en hebben dan een snelheid van 1 tot 2 miljoen kilometer per uur.
Aardmagnetisch veld op z’n kop
Normaal merken we niet zoveel van het aardmagnetisme. Pas vrij kort geleden ontdekten de geleerden dat het niet alleen handig is omdat anders onze kompassen niet zouden werken, maar dat het bovendien van doorslaggevend belang is voor de bescherming van het leven op onze planeet. Hoe komt dat?
De aarde is een supermagneet. Wanneer ze dat is geworden, weten we niet precies; waarschijnlijk was het een paar miljard jaar geleden. Haar magnetisch veld strekt zich tot ver in de ruimte uit, en vormt de (onzichtbare) magnetosfeer. Lees verder bij Kennislink…
Die magnetosfeer heeft de vorm van een uitgerekte druppel, waarvan de punt van de zon af gericht is. De zon verliest namelijk voortdurend gasdeeltjes uit de corona of zonneatmosfeer. De stroom van geladen deeltjes, merendeels protonen en elektronen, bereiken na een of twee dagen de omgeving van de aarde en hebben dan een snelheid van 1 tot 2 miljoen kilometer per uur.
Dirk Wiedijk haalt energie uit niets
• Gepubliceerd op 15 februari 2010, 18:11
• Laatst bijgewerkt op 15 februari 2010, 18:21
Obdam -
Dirk Wiedijk is er zeker van. Het apparaat dat hij heeft uitgevonden levert meer energie op dan hij er in stopt. Vanaf dinsdagmiddag is hij ermee op de regionale televisie. Hopend dat iemand het ziet die een praktijktest mogelijk wil maken. ,,Ik haal energie uit niets en dat kan niet, niemand wil het geloven.”
Het apparaat werkt door verschil in waterdruk te benutten. Een proces met lucht en water in een twaalf meter hoge cylinder dat moeilijk in een paar woorden is uit te leggen, maar als resultaat heeft dat het apparaat water aanzuigt en daarmee een turbine in werking zet. Gratis stroom zonder brandstof, is Wiedijks slogan.
Zijn vinding is vanaf dinsdag 16 uur op Regio22 te zien, en wordt elk uur herhaald tot woensdag 15 uur.
Het complete artikel staat in het Dagblad voor West-Friesland van dinsdag 16 februari 2010
Dirk Wiedijk haalt energie uit niets
• Gepubliceerd op 15 februari 2010, 18:11
• Laatst bijgewerkt op 15 februari 2010, 18:21
Obdam -
Dirk Wiedijk is er zeker van. Het apparaat dat hij heeft uitgevonden levert meer energie op dan hij er in stopt. Vanaf dinsdagmiddag is hij ermee op de regionale televisie. Hopend dat iemand het ziet die een praktijktest mogelijk wil maken. ,,Ik haal energie uit niets en dat kan niet, niemand wil het geloven.”
Het apparaat werkt door verschil in waterdruk te benutten. Een proces met lucht en water in een twaalf meter hoge cylinder dat moeilijk in een paar woorden is uit te leggen, maar als resultaat heeft dat het apparaat water aanzuigt en daarmee een turbine in werking zet. Gratis stroom zonder brandstof, is Wiedijks slogan.
Zijn vinding is vanaf dinsdag 16 uur op Regio22 te zien, en wordt elk uur herhaald tot woensdag 15 uur.
Het complete artikel staat in het Dagblad voor West-Friesland van dinsdag 16 februari 2010
NHD verslaggever : “Biobrandstof leidt tot honger in Afrika“
Mensen in ontwikkelingslanden worden de dupe van het voorgenomen Europese beleid om 10% van alle diesel en benzine vanaf het jaar 2020 uit duurzame energie te halen.
De alternatieve autobrandstof zal in de Europese Unie vooral komen van biobrandstoffen, die de productie van voeldselgewassen elders in de wereld dreigt te verdringen.
Dit staat in een gisteren gepubliceerd yapport van Nizza en ActionAid International, twee organisaties die zich inzetten voor Afrikaanse landen.
“Voedselgewas als mais, cassave, oliepalm, soja en suikerriet zal daarbij plaats moeten maken voor energiegewas, waardoor er honderden miljoenen mensen bij zullen komen die honger lijden”.
ZIE OOK :
Uit OneWorldWiki
Biobrandstof is misdaad tegen de menselijkheid, Artikel uit de Telegraaf van 27 oktober 2007
Het omzetten van voedselgewassen in biobrandstof is een misdaad tegen de menselijkheid, omdat hierdoor voedselschaarste ontstaat die de voedselprijzen omhoog stuwt, waardoor miljoenen arme mensen honger moeten lijden. Dat zegt Jean Ziegler, sinds 2000 onafhankelijk expert van de Verenigde Naties over het recht op voedsel.
Ziegler pleit voor een vijf jaar durend moratorium op de productie van biobrandstof, om een dreigende ramp voor arme mensen af te wenden. Het wetenschappelijk onderzoek maakt grote vorderingen en over vijf jaar moet het mogelijk zijn biobrandstof te maken uit landbouwafval, in plaats van uit tarwe, maïs, suikerriet en andere voedselgewassen.
Het gebruik van biobrandstof in plaats van benzine of diesel in auto’s wordt gepropageerd om de uitstoot van kooldioxide – een belangrijke veroorzaker van het broeikaseffect dat de temperatuur op aarde doet stijgen – te verminderen. De Verenigde Staten en Brazilië sloten in maart 2007 een akkoord om de productie van ethanol op te voeren. Dit zou goed zijn voor de werkgelegenheid en het milieu en de afhankelijkheid van de grillen van de wereldoliemarkt verminderen. Maar om vijftig liter ethanol te produceren is volgens Ziegler 232 kilogram maïs nodig, genoeg om een kind in bijvoorbeeld Zambia of Mexico een jaar van te voeden.
De prijs van tarwe is in een jaar tijd verdubbeld, die van maïs zelfs verviervoudigd, waardoor arme landen, vooral in Afrika, het voor hun bevolking geïmporteerde voedsel niet meer kunnen betalen en de arme mensen in die landen geen eten meer kunnen kopen. “Dus is het een misdaad tegen de menselijkheid om agrarisch productieve bodem te veranderen in bodem die wordt opgestookt in biobrandstof”, zei Ziegler vrijdag op een persconferentie in New York.
NHD verslaggever : “Biobrandstof leidt tot honger in Afrika”
Mensen in ontwikkelingslanden worden de dupe van het voorgenomen Europese beleid om 10% van alle diesel en benzine vanaf het jaar 2020 uit duurzame energie te halen.
De alternatieve autobrandstof zal in de Europese Unie vooral komen van biobrandstoffen, die de productie van voeldselgewassen elders in de wereld dreigt te verdringen.
Dit staat in een gisteren gepubliceerd yapport van Nizza en ActionAid International, twee organisaties die zich inzetten voor Afrikaanse landen.
“Voedselgewas als mais, cassave, oliepalm, soja en suikerriet zal daarbij plaats moeten maken voor energiegewas, waardoor er honderden miljoenen mensen bij zullen komen die honger lijden”.
In haar column in de Volkskrant van vrijdag 29 augustus 2008 gaat Nausicaa Marbe in op een televisieuitzending waarin Mohammed Enait geïnterviewd werd over een rechtszaak tegen de gemeente Rotterdam en een daaropvolgende procedure bij de Commissie Gelijke Behandeling. Enait voelt zich gediscrimineerd omdat hij weigert vrouwen een hand te geven uit geloofsovertuiging en daarom de beoogde baan niet kreeg. Nausicaa Marbe geeft in haar column een aantal argumenten ter overdenking. Hieronder een deel uit haar column:
‘De handweigering van Enait en consorten stemt tot nadenken: hoeveel onaangepastheid kan een samenleving aan? Je kunt daar heel chic over doen en het onderwerp wegzetten als een futiele preoccupatie van mensen die zich niet willen aanpassen aan andere culturen. Een non-onderwerp, zogezegd. Maar dat is een lui standpunt. Zolang handweigeraars instanties voor de rechter slepen en sympathieke omgangsvormen onderwerp van juridische strijd zijn, is er iets grondigs mis. De een geeft de ander een hand, da’s alles. Het gaat niet om een por in andermans achterwerk, ik zeg er ‘t maar even bij. Niets rechtvaardigt die idiote, ‘principiële’ afkeer. Job Cohen denkt daar anders over. Ostentatief nam hij het begin dit jaar in de media op voor zijn protegé: een handweigerende Amsterdamse gezinscoach. Andere begroetingen zijn ook respectvol, doceerde hij daarbij. Dat zal best, maar daar gaat het niet om. Het is juist de weigering die onkies is. In alles is zij een afwijzing van onze samenleving. Je moet alle nuances negeren om, zoals Cohen, te stellen dat dit wangedrag respectvol voor vrouwen is. Een man die een vrouw niet aanraakt omdat hij opwinding wil voorkomen, koestert een beroerd mensbeeld. Permanent ontvlambaar zouden we zijn. Zulks mag niet van het opperwezen van dienst. Gelijk kinderen kunnen we ons niet beheersen. Met als dieptepunt der bouwvallige schepping de vrouw: te zwak, te dom, te emotioneel. Het is de man die haar hoort te beteugelen door haar niet aan te raken, haar uit dezelfde ruimte te verbannen, uit zijn werksfeer én vrije tijd. Handweigering is het topje van de ijsberg. Alleen naïevelingen zijn blind voor de vrouwonvriendelijke en discriminatoire context waarin zo’n handweigering thuishoort. Gelukkig zijn ze niet gek bij de gemeente Rotterdam. Terecht stelde de rechter ze in het gelijk om Enait te weren als ambtenaar op de afdeling Sociale Zaken. Stel je hem daar voor: in parate stand om zijn vrouwelijke collega’s en klanten over hun ‘negen erogene zones’ te onderwijzen. Op die afdeling had hij zich bezig moeten houden met uitkeringen en inburgeringsbeleid. Zou zo’n anti-westerse salafist daar zinnig werk doen? Jawel, oordeelde de Commissie Gelijke Behandeling, in haar onwaarschijnlijke wijsheid.’
Heeft de Commissie Gelijke Behandeling juist geoordeeld?
Is handweigering het topje van een (de) ijsberg?
In haar column in de Volkskrant van vrijdag 29 augustus 2008 gaat Nausicaa Marbe in op een televisieuitzending waarin Mohammed Enait geïnterviewd werd over een rechtszaak tegen de gemeente Rotterdam en een daaropvolgende procedure bij de Commissie Gelijke Behandeling. Enait voelt zich gediscrimineerd omdat hij weigert vrouwen een hand te geven uit geloofsovertuiging en daarom de beoogde baan niet kreeg. Nausicaa Marbe geeft in haar column een aantal argumenten ter overdenking. Hieronder een deel uit haar column:
‘De handweigering van Enait en consorten stemt tot nadenken: hoeveel onaangepastheid kan een samenleving aan? Je kunt daar heel chic over doen en het onderwerp wegzetten als een futiele preoccupatie van mensen die zich niet willen aanpassen aan andere culturen. Een non-onderwerp, zogezegd. Maar dat is een lui standpunt. Zolang handweigeraars instanties voor de rechter slepen en sympathieke omgangsvormen onderwerp van juridische strijd zijn, is er iets grondigs mis. De een geeft de ander een hand, da’s alles. Het gaat niet om een por in andermans achterwerk, ik zeg er ‘t maar even bij. Niets rechtvaardigt die idiote, ‘principiële’ afkeer. Job Cohen denkt daar anders over. Ostentatief nam hij het begin dit jaar in de media op voor zijn protegé: een handweigerende Amsterdamse gezinscoach. Andere begroetingen zijn ook respectvol, doceerde hij daarbij. Dat zal best, maar daar gaat het niet om. Het is juist de weigering die onkies is. In alles is zij een afwijzing van onze samenleving. Je moet alle nuances negeren om, zoals Cohen, te stellen dat dit wangedrag respectvol voor vrouwen is. Een man die een vrouw niet aanraakt omdat hij opwinding wil voorkomen, koestert een beroerd mensbeeld. Permanent ontvlambaar zouden we zijn. Zulks mag niet van het opperwezen van dienst. Gelijk kinderen kunnen we ons niet beheersen. Met als dieptepunt der bouwvallige schepping de vrouw: te zwak, te dom, te emotioneel. Het is de man die haar hoort te beteugelen door haar niet aan te raken, haar uit dezelfde ruimte te verbannen, uit zijn werksfeer én vrije tijd. Handweigering is het topje van de ijsberg. Alleen naïevelingen zijn blind voor de vrouwonvriendelijke en discriminatoire context waarin zo’n handweigering thuishoort. Gelukkig zijn ze niet gek bij de gemeente Rotterdam. Terecht stelde de rechter ze in het gelijk om Enait te weren als ambtenaar op de afdeling Sociale Zaken. Stel je hem daar voor: in parate stand om zijn vrouwelijke collega’s en klanten over hun ‘negen erogene zones’ te onderwijzen. Op die afdeling had hij zich bezig moeten houden met uitkeringen en inburgeringsbeleid. Zou zo’n anti-westerse salafist daar zinnig werk doen? Jawel, oordeelde de Commissie Gelijke Behandeling, in haar onwaarschijnlijke wijsheid.’
Heeft de Commissie Gelijke Behandeling juist geoordeeld?
Islam en democratie hebben een ingewikkelde relatie, zoals de recente politieke ontwikkelingen in Iran en Turkije laten zien. In Turkije lijkt de seculiere republiek in gevaar, terwijl in Iran juist de Islamitische Republiek onder druk staat. Is een islamitische identiteit wel te combineren met een stabiel democratisch systeem? Een tweeluik over de historische en actuele ontwikkelingen in twee invloedrijke buurlanden.
Op 10 februari:
TURKIJE: klaar voor Europa?
Sinds de verkiezingsoverwinning van de Islamitische AK-partij in 2002 lijkt in Turkije de seculiere republiek van Atatürk in gevaar te zijn. De Turkse legerleiding – die zich vanaf 1960 via een reeks staatsgrepen als beschermer van deze republiek heeft opgesteld – heeft bij verschillende gelegenheden laten doorschemeren de islamisering van de Turkse politiek niet te zullen accepteren.
Maar klopt het beeld wel dat veel Europese media van de Turkse politiek geven? Waarom is het juist de islamitische AK-partij die aandringt op een toetreding tot de Europese Unie? Hoe democratisch en hoe seculier is de veelgeprezen Erfenis van Atatürk eigenlijk? Wie zijn in dit conflict de echte democraten?
Op 16 februari:
IRAN: Op naar een nieuwe revolutie?
De omstreden verkiezingsoverwinning van de Iraanse president Ahmadinejad heeft fel verzet opgeroepen bij zijn tegenstanders. De orthodoxe Ahmadinejad heeft te maken met een verzetsbeweging waarin vooral de ‘hervormer’ Musavi de aandacht trekt. Tien jaar na de stichting van de Islamitische Republiek Iran lijkt het bewind van de ayatollahs te wankelen.
Is dat wel zo? Iraniërs zelf klaagden tijdens de verkiezingen dat ze de keus hadden tussen een ‘ayatollah’ en een ‘ayatollah-light’. Wat is de achtergrond van deze protestbeweging? Hoe zit het politieke systeem van Iran eigenlijk in elkaar? Is in de Iraanse grondwet niet geprobeerd om democratische principes te verenigen met een Shi’itische staatsopvatting?
Beide lezingen worden gegeven door Eelko Hooijmaaijers, docent geschiedenis van het moderne Midden-Oosten aan het Instituut voor Talen en Culturen van het Midden-Oosten (TCMO) van de Rijksuniversiteit Groningen.
Over Globalisering.
Het kapitalisme is geglobaliseerd,
De hebzucht is geglobaliseerd,
Mensenrechten zijn NIET geglobaliseerd,
Respect is niet geglobaliseerd.
Ook: een winnaar herken je aan zijn lidtekens, niet aan zijn medailles…..
Over Globalisering.
Het kapitalisme is geglobaliseerd,
De hebzucht is geglobaliseerd,
Mensenrechten zijn NIET geglobaliseerd,
Respect is niet geglobaliseerd.
Ook: een winnaar herken je aan zijn lidtekens, niet aan zijn medailles…..
link
Het land van Stroink Kees Brouwer, VPRO, 2010 Rudy Stroink, een succesvolle ondernemer, wil zich inzetten voor de maatschappij en heeft politieke ambities. Wat wil hij bereiken? Wat is zijn drijfveer? Zijn vader was een ter dood veroordeelde Nederlandse SS-er, aan wie in 1953 gratie is verleend door koningin Juliana. Wat voor invloed heeft zijn verleden op de keuzes en idealen van Rudy Stroink? Met de stem van zijn vader in zijn achterhoofd gaat hij op zoek naar een coalitie. Hoe bezweert hij zijn grootste angst dat de geschiedenis zich herhaalt?
Tegenlicht – De strijd van Stroink Kees Brouwer, VPRO, 2009 (50 min.) Rudy Stroink (1955) is oprichter en grootaandeelhouder van TCN, een grote innovatieve en maatschappelijk betrokken projectontwikkelaar, ondermeer bekend als de eigenaar van het Mediapark in Hilversum. Stroink biedt een bijzondere en zeer open kijk in de harde vastgoed- en financiele wereld gedurende het afgelopen jaar.
Omroep.nl 
In april verschijnt het nieuwe boek van filosoof 
Reacties